Voorm. Waux Hall, geheel met Koninklijk Parktheater, Cercle Gaulois, galerij en orkestpaviljoen

In 1780 wordt de gebroeders A. en H. Bultos, concessiehouders van het toenmalige Munttheater (cf. Munt), een vergunning toegekend voor de oprichting van een Waux Hall: naar de toen gangbare mode een selecte amusementsinstelling in een publiek park, geïnspireerd op de sinds tweede helft 17e eeuw gerenommeerde Vauxhall Gardens te Londen, in west-Europa nagevolgd vanaf 18e eeuw (cf. te Parijs in 1764, in Spa in 1769). In 1782 bouw van het “Waux Hall”-complex in het noordoostparkmassief, omvattend een cirkelvormig theater, een rechthoekige gebouw met drank-, eet- en balzaal, een verbindingsgalerij en zes omringende boetieks. Ontwerp toegeschreven aan architect Louis Montoyer. Vanaf de opening, mondaine instelling onder meer bezocht door de Oostenrijkse gouverneurs prins Albert van Saxen-Teschen en aartshertogin Maria-Christina, keizer Napoleon en keizerin Joséphine. Na faling echter van de gebroeders Bultos, in 1818 overgedragen aan de Stad en gesplitst in diverse huurcontracten: afbraak van de boetieks, gevolgd door renovatie, stelselmatige uitbreidingen en wijzigingen van het theater en het rechthoekige gebouw in de loop van 19e en eerste kwart 20e eeuw. Initieel Waux Hall-concept aldus geleidelijk herleid tot de nog resterende, voor het publiek toegankelijke open ruimte binnen de bestaande gebouwen, met inplanting van een kiosk, in Maureske stijl herbouwd in 1892, voor opvoering van openluchtconcerten. In 1912 besluit door het Stadsbestuur tot herwaardering van de site, met oprichting van een U-vormige galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. en nieuw orkestpaviljoen naar ontwerp van architect François Malfait van 1913, in 1933 echter, ingevolge oorlogsomstandigheden en daaropvolgend een verminderde publieke belangstelling, gesloten en gedesaffecteerd.

Nr. 3. Théâtre Royal du Parc. Aanvankelijk cirkelvormig gebouw in classicistischeVan 1775 tot jaren 1840. Het neoclassicisme – voor interieur ook Lodewijk XVI-stijl genoemd, naar Lodewijk XVI – ontstaat in Frankrijk in de tweede helft van de 18e eeuw en verspreidt zich snel over Europa. In Brussel bestrijkt de stijl hoofdzakelijk de periode 1775 tot de jaren 1840, al blijft zij tot aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog opduiken. In het Vlaamse landsgedeelte wordt doorgaans een onderscheid gemaakt tussen het 18e-eeuwse classicisme (ontstaan tijdens het Ancien Régime) en het neoclassicisme van de vroege 19e eeuw, dat hier geleidelijk uit voortvloeit. Na de Franse Revolutie en tijdens de Franse en Nederlandse periode evolueert de samenleving naar een burgerlijke maatschappij, wat zich vertaalt in een aangepaste architectuur en een nieuw cliënteel. Typologisch evolueert de bebouwing van 18e-eeuwse huizen met twee à drie bouwlagen (waarbij de derde vaak een mezzanine is) naar 19e-eeuwse gevels met drie à vier volwaardige niveaus. Naast grootschalige stadsuitbreidingen worden bestaande woningen regelmatig verbouwd tot classicistische herenhuizen met een nieuwe, symmetrische lijstgevel. Deze gevels beantwoorden aan de proportieregels van de antieke bouwkunst en functioneren soms als schermgevel, los van de achterliggende structuur. Het neoclassicisme vindt zijn theoretische basis in een hernieuwde belangstelling voor de Griekse en Romeinse oudheid, gestimuleerd door de opgravingen in Pompeï en Herculaneum en door de culturele praktijk van de Grand Tour. Onder invloed van de Verlichting streeft men naar harmonie, eenvoud, rationaliteit en een sobere ornamentiek, als reactie op barok en rococo. De stijl is meer dan een vormentaal: zij gaat gepaard met een rationele herinrichting van de stad (embellissement), waarbij esthetische, hygiënische en praktische aspecten samenkomen. Rechte straten, perspectieven en uniforme gevelwanden bepalen het stadsbeeld. In Brussel leidt dit tot een doorgedreven uniformisering van bepleisterde en beschilderde gevels. Vanaf 1812 worden enkel lichte tinten toegestaan; vanaf 1818 verplicht de stad de zogenaamde pierre-de-france-kleur, wat bijdraagt tot het beeld van de 19e-eeuwse “witte” stad. Kenmerkend is de bepleisterde en beschilderde lijstgevel, vaak wit of licht gekleurd, soms gecombineerd met hard- of witsteen. De compositie is strikt symmetrisch opgebouwd. Muuropeningen zijn meestal rechthoekig, soms steekboogvormig; rondbogen komen voor als accent, bijvoorbeeld in een toegangstravee. De gevel wordt horizontaal geleed door cordonlijsten en bekroond met een vooruitspringende kroonlijst, vaak voorzien van modillons en/of tandlijst. Samen met fries en architraaf vormt dit het klassiek geïnspireerde hoofdgestel. Decoratieve elementen – indien aanwezig – verwijzen naar de antieke vormentaal: pilasters, kolommen, frontons, trigliefen, medaillons, guirlandes of urnen. Toch zijn vele gevels, vooral in het begin van de 19e eeuw, opvallend sober. In prestigieuzere woningen verschijnt een balkon, aanvankelijk met smeedijzeren borstwering en vanaf het midden van de 19e eeuw steeds vaker in gietijzer. In Brussel wordt het neoclassicisme toegepast in zowel grootschalige stedenbouwkundige projecten als in particuliere woningbouw, publieke gebouwen en religieuze architectuur, en draagt het in sterke mate bij tot de coherentie en homogeniteit van het straatbeeld. Voorbeelden van dergelijke projecten zijn het Martelarenplein (het vroegere Sint-Michielsplein, 1774–1776), de Koningswijk (1774–1782), de Nieuwe Graanmarkt (1787), de omgeving van De Munt (1817–1822), het Barricadenplein (het vroegere Oranjeplein, 1825) en het Groot Godshuis met de omliggende wijk (1827), evenals de heraanleg van de omgeving van de vroegere stadspoorten. Naast gewone woningen en herenhuizen leent de stijl zich uitstekend voor monumentale en representatieve gebouwen, zoals publieke en religieuze instellingen, kastelen, paleizen en academies. In Brussel worden bovendien talrijke oudere dwarshuizen aangepast aan de nieuwe smaak: hun puntgevel wordt vervangen door een sobere, symmetrische lijstgevel. Ook in de omliggende dorpskernen blijkt het neoclassicisme bijzonder geschikt voor de oprichting of vernieuwing van bescheiden woningen, dankzij zijn heldere opbouw en ingetogen vormentaal. stijl, in 1782 opgetrokken naar ontwerp van Louis Montoyer: zogenaamd “Klein Theater” (kindervoorstellingen) of Waux Hall Theater, filiaal van het toenmalige Munttheater (zie Munt); vanaf 1816 met huidige benaming.

In de loop van 19e en 20e herhaaldelijk gemoderniseerd, verfraaid en vergroot. In 1835-1836 onder leiding van architect Auguste Payen, waarbij vergroting van de toneelloges en interieurdecoratie uitgevoerd door decorateur L. Philastre. In 1844-1845 onder leiding van architect H.L.F. Partoes in- en uitwendig gemoderniseerd, verhoogd en aan de voorgevel uitgebouwd met een halfrond zuilenperistilium. Laatst genoemde werd echter om esthetische redenen in 1851 afgebroken en vervangen door een ijzeren luifelAfdak boven de ingang van een huis of handelszaak. naar ontwerp van architect Joseph Poelaert. In de jaren 1881-1885 onder leiding van architect Pierre Victor Jamaer aan de toegangsvleugel aangepast: nieuwe voorgevelopstand met drie in plaats van voorheen twee bouwlagen, i.e. door opdeling van de vroegere hoge begane grond, voor een bijkomend foyer, gemarkeerd door een sierlijke giet- en smeedijzerenTaai, ‘kneedbaar’ ijzer dat ambachtelijk wordt ‘gesmeed’ (gehamerd bij hoge temperatuur) tot decoratieve bouwonderdelen als tuinhekken, borstweringen… structuur met diepe luifelAfdak boven de ingang van een huis of handelszaak. en dubbele, gevelbrede balkons op colonnettenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd.; voorts interieuraanpassingen en oostelijke uitbreiding met lagere conciërgewoning van twee bouwlagen en aanleunend één bouwlaag hoge bijkomende ingang in verbinding met de nieuwe spiltrapWenteltrap waarvan de treden aan de binnenzijde vastzitten in een verticale as.. Met betrekking tot het theater, bouw van een buitengalerij ter hoogte van de vierde rang en vernieuwing van het volledige zaaldecor toevertrouwd aan schilder-decorateur Henri Baes. In 1898 uitbreiding door toevoeging van een twee bouwlagen hoge vestiaire aan westzijde, onder leiding van architect J.L. Barbier naar ontwerp van architect Ch. Apel, en in 1911 door de twee verdiepingen hoge overbouwing van de verbindingsgalerij met de Cercle Gaulois, onder leiding van architect L. Foettinger. Parktheater in 1933-1934 grondig in- en uitwendig gerenoveerd onder leiding van architect François Malfait, waarbij onder meer wijziging van de inkompartij met nieuwe huidige portiekuitbouw, toevoeging van de halfronde aanbouwsels aan oost- en westkant (reeds in 1923-1924 voor een geplande doch niet gerealiseerde vernieuwing van het theater uitgewerkt door architect G. Chambon), aanpassing van de voorgevel volgens huidig uitzicht en verbouwing van de vestibule; verder volledige reconstructie van de toeschouwersruimte, met zelfde doch in hoogte verruimde rangenopstelling, restitutie van het decor met lichte verschillen in de detailuitvoering en vernieuwing van het plafonddecor. Tenslotte nog een aantal moderniseringswerken in de jaren 1955-1959 met onder meer de verhoging van de toneeltoren.

In zijn huidige vorm witbepleisterd theatergebouw met vrij heterocliet uitzicht, voornamelijk met neoclassicistischeVan 1775 tot jaren 1840. Het neoclassicisme – voor interieur ook Lodewijk XVI-stijl genoemd, naar Lodewijk XVI – ontstaat in Frankrijk in de tweede helft van de 18e eeuw en verspreidt zich snel over Europa. In Brussel bestrijkt de stijl hoofdzakelijk de periode 1775 tot de jaren 1840, al blijft zij tot aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog opduiken. In het Vlaamse landsgedeelte wordt doorgaans een onderscheid gemaakt tussen het 18e-eeuwse classicisme (ontstaan tijdens het Ancien Régime) en het neoclassicisme van de vroege 19e eeuw, dat hier geleidelijk uit voortvloeit. Na de Franse Revolutie en tijdens de Franse en Nederlandse periode evolueert de samenleving naar een burgerlijke maatschappij, wat zich vertaalt in een aangepaste architectuur en een nieuw cliënteel. Typologisch evolueert de bebouwing van 18e-eeuwse huizen met twee à drie bouwlagen (waarbij de derde vaak een mezzanine is) naar 19e-eeuwse gevels met drie à vier volwaardige niveaus. Naast grootschalige stadsuitbreidingen worden bestaande woningen regelmatig verbouwd tot classicistische herenhuizen met een nieuwe, symmetrische lijstgevel. Deze gevels beantwoorden aan de proportieregels van de antieke bouwkunst en functioneren soms als schermgevel, los van de achterliggende structuur. Het neoclassicisme vindt zijn theoretische basis in een hernieuwde belangstelling voor de Griekse en Romeinse oudheid, gestimuleerd door de opgravingen in Pompeï en Herculaneum en door de culturele praktijk van de Grand Tour. Onder invloed van de Verlichting streeft men naar harmonie, eenvoud, rationaliteit en een sobere ornamentiek, als reactie op barok en rococo. De stijl is meer dan een vormentaal: zij gaat gepaard met een rationele herinrichting van de stad (embellissement), waarbij esthetische, hygiënische en praktische aspecten samenkomen. Rechte straten, perspectieven en uniforme gevelwanden bepalen het stadsbeeld. In Brussel leidt dit tot een doorgedreven uniformisering van bepleisterde en beschilderde gevels. Vanaf 1812 worden enkel lichte tinten toegestaan; vanaf 1818 verplicht de stad de zogenaamde pierre-de-france-kleur, wat bijdraagt tot het beeld van de 19e-eeuwse “witte” stad. Kenmerkend is de bepleisterde en beschilderde lijstgevel, vaak wit of licht gekleurd, soms gecombineerd met hard- of witsteen. De compositie is strikt symmetrisch opgebouwd. Muuropeningen zijn meestal rechthoekig, soms steekboogvormig; rondbogen komen voor als accent, bijvoorbeeld in een toegangstravee. De gevel wordt horizontaal geleed door cordonlijsten en bekroond met een vooruitspringende kroonlijst, vaak voorzien van modillons en/of tandlijst. Samen met fries en architraaf vormt dit het klassiek geïnspireerde hoofdgestel. Decoratieve elementen – indien aanwezig – verwijzen naar de antieke vormentaal: pilasters, kolommen, frontons, trigliefen, medaillons, guirlandes of urnen. Toch zijn vele gevels, vooral in het begin van de 19e eeuw, opvallend sober. In prestigieuzere woningen verschijnt een balkon, aanvankelijk met smeedijzeren borstwering en vanaf het midden van de 19e eeuw steeds vaker in gietijzer. In Brussel wordt het neoclassicisme toegepast in zowel grootschalige stedenbouwkundige projecten als in particuliere woningbouw, publieke gebouwen en religieuze architectuur, en draagt het in sterke mate bij tot de coherentie en homogeniteit van het straatbeeld. Voorbeelden van dergelijke projecten zijn het Martelarenplein (het vroegere Sint-Michielsplein, 1774–1776), de Koningswijk (1774–1782), de Nieuwe Graanmarkt (1787), de omgeving van De Munt (1817–1822), het Barricadenplein (het vroegere Oranjeplein, 1825) en het Groot Godshuis met de omliggende wijk (1827), evenals de heraanleg van de omgeving van de vroegere stadspoorten. Naast gewone woningen en herenhuizen leent de stijl zich uitstekend voor monumentale en representatieve gebouwen, zoals publieke en religieuze instellingen, kastelen, paleizen en academies. In Brussel worden bovendien talrijke oudere dwarshuizen aangepast aan de nieuwe smaak: hun puntgevel wordt vervangen door een sobere, symmetrische lijstgevel. Ook in de omliggende dorpskernen blijkt het neoclassicisme bijzonder geschikt voor de oprichting of vernieuwing van bescheiden woningen, dankzij zijn heldere opbouw en ingetogen vormentaal. inslag; sporadisch zichtbaar oorspronkelijk zandsteenmateriaal. Inspringende inplanting ten opzichte van de Wetstraat, met een gekasseid voorplein, rechthoekige haakse toegangsvleugel, oost-west georiënteerde theatervleugel op uitgelengde halfcirkelvormige plattegrond.

Toegangsvleugel onder loodrecht zadeldakDak met twee hellende dakvlakken.. Drie traveeënVerticale geleding van een gevel, bepaald door afstand tussen twee opeenvolgende steunpunten (vb. muurdammen, zuilen, ...) brede voorgevel met vijf beglaasde inkomdeuren en een portiekuitbouw met pilastersPlatte, weinig uitspringende muurpijler, vaak met basis en kapiteel. en terras met glasstenen, afgezet door een hardstenen balustradeHekwerk van spijlen of balusters.. Gevelhoge spaarvelden op de bovenverdiepingen, waarin respectievelijk rechthoekige venstersLicht- en/of luchtopening in een muur. onder druiplijst op consolesVoornamelijk voluut- of S-vormig kraagstuk, soms ook louter decoratief. en rondboogvensters onder booglijst met diamantkopsluitsteen en imposten; verbrede tussenpenanten en Lodewijk XVI-balkons sinds 1933-1934. Bekronend driehoekig frontonDriehoekige of segmentvormige bekroning van een gevel of muuropening. met gekloste kroonlijstStelselmatig uitkragende geprofileerde lijst boven een muur of een ander belangrijk bouwdeel (entablement). en oculusKlein rond, ovaal of polygonaal venster. onder festoenGehouwen of gesneden slinger van bloemen, bladen of vruchten. Als festoen, vaak met linten en opgehangen aan strikken met neerhangende uiteinden. . Twee traveeënVerticale geleding van een gevel, bepaald door afstand tussen twee opeenvolgende steunpunten (vb. muurdammen, zuilen, ...) brede zijgevels met zelfde ordonnantie op de bovenste verdiepingen; voorts verscholen achter de aanleunende lagere, twee bouwlagen hoge, afgeronde hoekpartijen met lisenenDecoratieve, uitspringende, verticale geleding, vaak met andere liseen verbonden door boog(fries)., spaarvelden, rechthoekige openingen, tussenpanelen en opengewerkteOpengewerkt, voorzien van een stelsel van kleine, decoratieve openingen. attiekbeëindiging. Begrenzende voorpleinafsluiting door middel van ijzeren hekken tussen twee hardstenen zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd.. Oost-west-theatervleugel met sobere aangepaste oostelijke risalietgevel met spaarvelden, drie bouwlagen en drie traveeënVerticale geleding van een gevel, bepaald door afstand tussen twee opeenvolgende steunpunten (vb. muurdammen, zuilen, ...), onder driehoekig frontonDriehoekige of segmentvormige bekroning van een gevel of muuropening. met oculusKlein rond, ovaal of polygonaal venster., als scherm vóór de hogere toneeltoren. Afgeronde westpartij met aanleunende bordestrappen en loopterrassen met ijzeren leuningen. Aan zuidgevel, drie bouwlagen hoge annexen, op de bovenverdiepingen in verbinding met de overbouwde galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. (cf. supra).

Interieur toegankelijk via inkomhal met grijs en wit marmeren bevloering en rechte bordestrappen; hardstenen wenteltrapTrap die rond een centrale, verticale as of opening spiraalvormig omhoog loopt. aan oostzijde. Hoefijzervormige toeschouwersruimte met capaciteit van ± 720 zitplaatsen: parterre en vier rangen in licht amfitheatervormige opstelling; aan het voortoneel, drie boven elkaar geplaatste loges, de middelste verfraaid met kariatidenOndersteuning in de vorm van een vrouwenfiguur, hetzij met onderlichaam, hetzij met taps toelopende pijler of pilaster (herme).; Lodewijk XVI-decor in groene en vergulde tinten, met laurier-, guirlande-, loofwerk- en medaillonmotieven; plafondschildering met allegorische figuren in architecturale grisaille-omlijstingen, aangezet door kroonlijstStelselmatig uitkragende geprofileerde lijst boven een muur of een ander belangrijk bouwdeel (entablement). op door guirlandesGehouwen of gesneden slinger van bloemen, bladen of vruchten. Als festoen, vaak met linten en opgehangen aan strikken met neerhangende uiteinden.  verbonden consolesVoornamelijk voluut- of S-vormig kraagstuk, soms ook louter decoratief..

Aan oostkant van het theater: decormagazijn, in kern een neoclassicistischeVan 1775 tot jaren 1840. Het neoclassicisme – voor interieur ook Lodewijk XVI-stijl genoemd, naar Lodewijk XVI – ontstaat in Frankrijk in de tweede helft van de 18e eeuw en verspreidt zich snel over Europa. In Brussel bestrijkt de stijl hoofdzakelijk de periode 1775 tot de jaren 1840, al blijft zij tot aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog opduiken. In het Vlaamse landsgedeelte wordt doorgaans een onderscheid gemaakt tussen het 18e-eeuwse classicisme (ontstaan tijdens het Ancien Régime) en het neoclassicisme van de vroege 19e eeuw, dat hier geleidelijk uit voortvloeit. Na de Franse Revolutie en tijdens de Franse en Nederlandse periode evolueert de samenleving naar een burgerlijke maatschappij, wat zich vertaalt in een aangepaste architectuur en een nieuw cliënteel. Typologisch evolueert de bebouwing van 18e-eeuwse huizen met twee à drie bouwlagen (waarbij de derde vaak een mezzanine is) naar 19e-eeuwse gevels met drie à vier volwaardige niveaus. Naast grootschalige stadsuitbreidingen worden bestaande woningen regelmatig verbouwd tot classicistische herenhuizen met een nieuwe, symmetrische lijstgevel. Deze gevels beantwoorden aan de proportieregels van de antieke bouwkunst en functioneren soms als schermgevel, los van de achterliggende structuur. Het neoclassicisme vindt zijn theoretische basis in een hernieuwde belangstelling voor de Griekse en Romeinse oudheid, gestimuleerd door de opgravingen in Pompeï en Herculaneum en door de culturele praktijk van de Grand Tour. Onder invloed van de Verlichting streeft men naar harmonie, eenvoud, rationaliteit en een sobere ornamentiek, als reactie op barok en rococo. De stijl is meer dan een vormentaal: zij gaat gepaard met een rationele herinrichting van de stad (embellissement), waarbij esthetische, hygiënische en praktische aspecten samenkomen. Rechte straten, perspectieven en uniforme gevelwanden bepalen het stadsbeeld. In Brussel leidt dit tot een doorgedreven uniformisering van bepleisterde en beschilderde gevels. Vanaf 1812 worden enkel lichte tinten toegestaan; vanaf 1818 verplicht de stad de zogenaamde pierre-de-france-kleur, wat bijdraagt tot het beeld van de 19e-eeuwse “witte” stad. Kenmerkend is de bepleisterde en beschilderde lijstgevel, vaak wit of licht gekleurd, soms gecombineerd met hard- of witsteen. De compositie is strikt symmetrisch opgebouwd. Muuropeningen zijn meestal rechthoekig, soms steekboogvormig; rondbogen komen voor als accent, bijvoorbeeld in een toegangstravee. De gevel wordt horizontaal geleed door cordonlijsten en bekroond met een vooruitspringende kroonlijst, vaak voorzien van modillons en/of tandlijst. Samen met fries en architraaf vormt dit het klassiek geïnspireerde hoofdgestel. Decoratieve elementen – indien aanwezig – verwijzen naar de antieke vormentaal: pilasters, kolommen, frontons, trigliefen, medaillons, guirlandes of urnen. Toch zijn vele gevels, vooral in het begin van de 19e eeuw, opvallend sober. In prestigieuzere woningen verschijnt een balkon, aanvankelijk met smeedijzeren borstwering en vanaf het midden van de 19e eeuw steeds vaker in gietijzer. In Brussel wordt het neoclassicisme toegepast in zowel grootschalige stedenbouwkundige projecten als in particuliere woningbouw, publieke gebouwen en religieuze architectuur, en draagt het in sterke mate bij tot de coherentie en homogeniteit van het straatbeeld. Voorbeelden van dergelijke projecten zijn het Martelarenplein (het vroegere Sint-Michielsplein, 1774–1776), de Koningswijk (1774–1782), de Nieuwe Graanmarkt (1787), de omgeving van De Munt (1817–1822), het Barricadenplein (het vroegere Oranjeplein, 1825) en het Groot Godshuis met de omliggende wijk (1827), evenals de heraanleg van de omgeving van de vroegere stadspoorten. Naast gewone woningen en herenhuizen leent de stijl zich uitstekend voor monumentale en representatieve gebouwen, zoals publieke en religieuze instellingen, kastelen, paleizen en academies. In Brussel worden bovendien talrijke oudere dwarshuizen aangepast aan de nieuwe smaak: hun puntgevel wordt vervangen door een sobere, symmetrische lijstgevel. Ook in de omliggende dorpskernen blijkt het neoclassicisme bijzonder geschikt voor de oprichting of vernieuwing van bescheiden woningen, dankzij zijn heldere opbouw en ingetogen vormentaal. één bouwlaag hoge 19e-eeuwse constructie (1844?) met pilasterstructuur en rondboogpoort aan westkant, in 1899 aan zuidkant vergroot met een ruimer gebouw met ijzerskelet en in 1968 aan noordkant met een kleinere betonconstructie, wellicht ter plaatse van het vroegere wachtpostpaviljoen van 1839 naar ontwerp van architect Auguste Payen.