Oostelijke en westelijke ingang van het park

De westelijke en oostelijke ingangen van het park bevinden zich op de belangrijkste as van de site. Ze werden in 1902 ontworpen door architect Gédéon Bordiau die tussen 1879 en 1904 verantwoordelijk was voor de inrichting van de site. Ze vervingen het eenvoudige, zonder fundering geplaatste hekwerk dat in 1880 naar aanleiding van de Nationale Tentoonstelling was geplaatst.


De ingangen bestaan uit een rij van vier imposante hardstenen voetstukken, verbonden met een hek waarvan een deel beweeglijk is. In het westen bevindt de omheining zich iets naar achteren en wordt ze vervolledigd door twee bijkomende voetstukken aan de rand van het park, waardoor een klein rechthoekig pleintje wordt uitgespaard. Aan die zijde werden rond 1950 op vier van de zes sokkelsHoge plint van een gevel; fungeert als voetstuk in ordonnantie van de gevel. de beelden met voorstellingen van de seizoenen geplaatst. De twee middelste werden later, tijdens de herinrichting van het park als gevolg van de bouw van de wegtunnel in de jaren 1970, zijwaarts verplaatst.


Terwijl de sokkelsHoge plint van een gevel; fungeert als voetstuk in ordonnantie van de gevel. bewaard bleven, werd het door Bordiau ontworpen bronzen hekwerk echter volledig vervangen. Vandaag zijn drie modellen metalen hekken te zien.


Het eerste model bakent de kleine zijden van het westelijke pleintje af en werd waarschijnlijk geplaatst na 1926, aangezien het de omheining betreft van het Gedenkteken voor generaal Thys dat in datzelfde jaar werd ingehuldigd. Het gaat om eenvoudig hek met buisvormige elementen die op gelijke afstanden per zes worden samengevoegd onder een zeshoekig sluitstuk versierd met een plantenmotief. Ze zijn thans in zeer slechte staat.


Het tweede model hekwerk omsluit de voetgangerspaden evenwijdig met de westelijke ingang en vormt een vaste afsluiting op de oostelijke as. Dit model hekwerk werd in 1933 ontworpen door ingenieur G. De Cuyper en architect Ch. Tussart en uitgevoerd door het huis M. De Jaegher. Het bestaat uit een mengeling van elementen in Beaux-ArtsstijlPeriode: 1905-1930 De Beaux-Artsarchitectuur is een academische en internationale bouwstijl waarvan de belangrijkste uitgangspunten voortkomen uit de zeer invloedrijke École des Beaux-Arts in Parijs, opgericht in de 19e eeuw. In Brussel ontwikkelt de stijl zich vanaf 1905 en sluit hij aan bij het eclecticisme en bij de tendens om terug te grijpen naar de grote Franse Louis-stijlen van de 18e eeuw – classicerend barok (Lodewijk XIV), rococo (Lodewijk XV) en neoclassicisme (Lodewijk XVI) – onder invloed van de wereldtentoonstelling van Parijs in 1900. De voorkeur voor het Franse academisme ontwikkelt zich in Brussel aanvankelijk via belangrijke realisaties die koning Leopold II toevertrouwt aan architect Charles Girault, die hij in Parijs ontmoet tijdens de wereldtentoonstelling. Voorbeelden zijn de uitbreidingen van het Paleis van Laken, de bouw van het Museum van Tervuren, de arcade van het Jubelpark en de gaanderij-promenade op de dijk van Oostende. Daarna komt deze hernieuwde belangstelling voor de grote Franse stijlen ook tot uiting in talrijke Brusselse woonwijken. De Beaux-Artsstijl komt vooral tot zijn recht in herenhuizen, burgerwoningen, luxueuze appartementsgebouwen, maar ook – en vooral – in prestigieuze semipublieke gebouwen (hotels, banken, bedrijfszetels), waaraan de stijl een respectabele en vertrouwenwekkende uitstraling verleent. Kenmerkend zijn gevels in (imitatie) witsteen en/of rode of oranjekleurige baksteen, versierd met elementen ontleend aan de Franse stijlen van de 18e eeuw, zoals guirlandes, mascarons alsook smeedijzeren borstweringen en deuren. De architectuur onderscheidt zich door een monumentale uitstraling, gerealiseerd door het intensieve gebruik van Franse natuursteen en door het benadrukken van hoek- en inkomtraveeën, die vaak worden uitgewerkt als een rotonde met koepel. Ook de plattegrond evolueert. De traditionele indeling met drie opeenvolgende vertrekken, kenmerkend voor woningen uit de 19e en het begin van de 20e eeuw, wordt aangepast om meer daglicht binnen te trekken. Dat gebeurt onder meer door het gebruik van daklichten, relatief lage plafonds en een flexibelere circulatie binnen het huis. en in art decoPeriode: 1920-1940 De art?decostijl ontstaat in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog en sluit aan bij de geometrische tendens van de art nouveau. De stijl ontleent zijn naam aan de Exposition internationale des Arts décoratifs et industriels modernes, die in 1925 in Parijs plaatsvond. De belangrijkste kenmerken vertalen zich in de geometrisering van lijnen en volumes, in soberheid en symmetrie, terwijl toch een uitgesproken voorliefde voor ornamenten behouden blijft. Die ornamenten neigen eveneens naar geometrische vormen. De inspiratiebronnen voor versieringen komen uit exotische of oude artistieke tradities (het Oosten, Afrika, precolumbiaanse en Egyptische kunst, Grieks-Romeinse oudheid). De integratie van plantenmotieven met Afrikaanse inspiratie illustreert de stilistische impact van de koloniale periode op de Brusselse architectuur. De art deco toont een grote belangstelling voor uiteenlopende traditionele bekledingsmaterialen (baksteen en pleisterwerk), die een hele waaier aan kleuren en texturen bieden. De stijl geeft blijk van een voorkeur voor gewapend beton, waarvan de plasticiteit sculpturale vormen en imposante volumes mogelijk maakt die kenmerkend zijn voor de art deco. Het materiaal laat bovendien toe grote open binnenruimten te ontwerpen, ideaal voor monumentale inkomhallen en spektakelzalen. De voorliefde voor kleur uit zich soms ook in het raamwerk of in metalen elementen. De architectuur geeft bovendien de voorkeur aan grote glaspartijen (die soms de vorm aannemen van bow-windows) en aan platte daken (soms voorzien van een gestileerde koepel). Op grondplannen worden de binnenruimtes van woningen meer van elkaar onderscheiden (woonkamer, eetkamer, slaapkamers), terwijl de trap soms naar het midden of de voorzijde van de woning wordt verplaatst om de achtergevel en het contact met de tuin vrij te maken. Nieuwe comfortruimten worden geïntegreerd (badkamer, toilet, keuken, functionele inkomruimte). Verfijnde materialen zoals marmer, marbriet, granito, mozaïek en gekleurd glas worden gewaardeerd. In Brussel, zoals elders, leent de art?deco?esthetiek zich perfect voor de eisen van decorum en comfort van gebouwen die aan ontspanning en luxe zijn gewijd (hotels, bioscopen, warenhuizen, theaters), evenals voor die van luxeappartementsblokken, waarvan de bouw – gestimuleerd door de wet van 1924 op de mede-eigendom – zich laat inspireren door Parijse voorbeelden. Hoewel de beweging aanvankelijk een elitaire basis heeft, wordt ze al snel een populair succes en groeit ze uit tot een courante bouwstijl. In de jaren 1930 evolueert de decoratieve expressie van de art deco door elementen van het modernisme te integreren en met name van de scheepsarchitectuur (vlaggenmasten, patrijspoorten, aerodynamische vormen) (zie “pakketbootstijl”).. In het hek worden pijlers1. Muurstut zonder entasis (kromming), mogelijk met basis en kapiteel; - 2. Massief gemetseld of betonnen steunelement met gewoonlijk rechthoekige doorsnede (vb. bruggepijler,…) afgewisseld met diagonaal geplaatste vierkanten waarin elegante motieven met volutenSpiraalvormig ornament; meestal gebruikt als aanzetstuk van topgevels, bij deur- en vensteromlijstingen of als steunbeer. zijn verwerkt. Aan de westkant werd het hek ingekort wegens de verplaatsing van de voetstukken.


Het centrale hekwerk van de westelijke ingang en de zijhekken van de oostelijke ingang werden in 1975 geplaatst door de firma Blaton. Het hek is een vereenvoudigde versie van het model van 1926.

Beschermd op 18.11.1976.