Parkwachterspaviljoen

Dit pittoreskePeriode: ca. 1850-1930.De pittoreske architectuur ontstaat in Engeland in de context van de romantische beweging en laat zich vaak inspireren door verschillende historische stijlen die gecombineerd worden.Pittoreske architectuur verwijst naar een manier van ontwerpen waarbij in de eerste plaats naar een gevarieerde, verrassende en evocatieve visuele indruk wordt gestreefd. In plaats van strikte regels van symmetrie of compositie te volgen, geeft de stijl de voorkeur aan vrijheid, vormenspel en verscheidenheid van materialen om zo een levendige, bijna verhalende aanblik te creëren.In België doet de tendens zijn intrede bij het begin van de 20e eeuw - in het verlengde van de art nouveau - onder diverse streektypische invloeden, voornamelijk Anglo?Normandische of alpiene vormtalen. De stijl komt voor in parken, kuststeden, kuuroorden en in de stadsrand van grote steden (vakantievilla’s). Het gebouw en zijn tuin (of soms park) worden opgevat als een samenhangend geheel dat een schilderij vormt, een enscenering die de toeschouwer moet verrassen. De term “cottagestijl” wordt eveneens gebruikt, vooral in landelijke context, om bouwwerken aan te duiden die de nadruk leggen op het gebruik van traditionele materialen en technieken, naar het voorbeeld van de cottages in Engelse dorpen.In het Brussels Gewest komt de pittoreske tendens tot uiting in villa’s die vaak zijn ontworpen naar het voorbeeld van kleine landhuizen, een type dat kenmerkend is voor vele welgestelde buitenwijken en verkavelingen in België. Verder fungeert de stijl ook als inspiratiebron voor burgerhuizen in eclectische of laateclectische stijl, vaak in wijken met een zekere landschappelijke waarde (aan een park, pleintje, rond een vijver of eenvoudigweg een straat met bomenrijen of niet-bebouwde stroken die zijn ingericht als tuintjes).De karakteristieke elementen zijn de asymmetrie en de variatie aan vormen (torentje, dakkapel, erker, topgevel(s), imposante daken met meerdere vlakken en/of schilddaken of wolfdaken enz.), de materiaalvariatie (uiteenlopende kleuren en texturen), een overvloedige decoratie (smeedijzerwerk, schrijnwerk, glasramen, breuksteen, houten borstweringen, (imitatie) vakwerk, kroonlijst met lambrekijn enz.), een sterke relatie met het landschap, de tuin of de straat (onder meer door overgangsruimtes tussen binnen en buiten: uitspringende volumes, luifel, portaal, veranda) én een grote vrijheid in de compositie, zowel wat betreft de gevel als de plattegrond. paviljoen bevindt zich ten zuiden van de middeningang in het westelijk deel van het park. Het precieze bouwjaar is onbekend, maar zou kunnen teruggaan tot het begin van de 20ste eeuw. Het eerste gebruik van Eternit dateert immers van 1906 en de bedekking van het paviljoen bestaat – wellicht vanaf het begin – uit dit materiaal.

Het gebouw heeft een vierkant grondplan, een zichtbare houten structuur en een opvallend zadeldakDak met twee hellende dakvlakken. met eveneens zichtbare dakstoelMeestal driehoekig samenstel van dragende onderdelen van een kap, in één vlak, haaks op het dakvlak en veelal opgebouwd uit één of meerdere elementen op elkaar (kapgebinten).. De gevels en het dak zijn bedekt met Eternit-leistenen, die schubvormig of ruitvormig over elkaar zijn gelegd. In de noordelijke gevel bevindt zich een centrale poort die thans is verdwenen en vervangen door een vensterLicht- en/of luchtopening in een muur.. Kleine dakkapelUit het dakvlak opgaand venster; meestal in hout en vaak onder spitse kap..

Het paviljoen werd in 1983 gerenoveerd: de Eternitplaten van de onderbouwHoge sokkel, reikend tot ongeveer het midden van de toegang; meestal in hardsteen. werden vervangen en er werd een stenen bijgebouw toegevoegd.

Beschermd op 18.11.1976.