Voormalige magazijnen gebroeders Vanderborght

Magazijnen Gebroeders Vanderborght. Gebouw in Nieuwe Zakelijkheid n.o.v. architecten Léon Govaerts en Alexandre Van Vaerenbergh, 1932-1935 in opdracht van het meubileringsmagazijn en -bedrijf Vanderborght.

Opgetrokken in drie fasen in het binnenblok Schildknaapsstraat/Wolvengracht (ter vervanging van drie neoclassicistischeVan 1775 tot jaren 1840. Het neoclassicisme – voor interieur ook Lodewijk XVI-stijl genoemd, naar Lodewijk XVI – ontstaat in Frankrijk in de tweede helft van de 18e eeuw en verspreidt zich snel over Europa. In Brussel bestrijkt de stijl hoofdzakelijk de periode 1775 tot de jaren 1840, al blijft zij tot aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog opduiken. In het Vlaamse landsgedeelte wordt doorgaans een onderscheid gemaakt tussen het 18e-eeuwse classicisme (ontstaan tijdens het Ancien Régime) en het neoclassicisme van de vroege 19e eeuw, dat hier geleidelijk uit voortvloeit. Na de Franse Revolutie en tijdens de Franse en Nederlandse periode evolueert de samenleving naar een burgerlijke maatschappij, wat zich vertaalt in een aangepaste architectuur en een nieuw cliënteel. Typologisch evolueert de bebouwing van 18e-eeuwse huizen met twee à drie bouwlagen (waarbij de derde vaak een mezzanine is) naar 19e-eeuwse gevels met drie à vier volwaardige niveaus. Naast grootschalige stadsuitbreidingen worden bestaande woningen regelmatig verbouwd tot classicistische herenhuizen met een nieuwe, symmetrische lijstgevel. Deze gevels beantwoorden aan de proportieregels van de antieke bouwkunst en functioneren soms als schermgevel, los van de achterliggende structuur. Het neoclassicisme vindt zijn theoretische basis in een hernieuwde belangstelling voor de Griekse en Romeinse oudheid, gestimuleerd door de opgravingen in Pompeï en Herculaneum en door de culturele praktijk van de Grand Tour. Onder invloed van de Verlichting streeft men naar harmonie, eenvoud, rationaliteit en een sobere ornamentiek, als reactie op barok en rococo. De stijl is meer dan een vormentaal: zij gaat gepaard met een rationele herinrichting van de stad (embellissement), waarbij esthetische, hygiënische en praktische aspecten samenkomen. Rechte straten, perspectieven en uniforme gevelwanden bepalen het stadsbeeld. In Brussel leidt dit tot een doorgedreven uniformisering van bepleisterde en beschilderde gevels. Vanaf 1812 worden enkel lichte tinten toegestaan; vanaf 1818 verplicht de stad de zogenaamde pierre-de-france-kleur, wat bijdraagt tot het beeld van de 19e-eeuwse “witte” stad. Kenmerkend is de bepleisterde en beschilderde lijstgevel, vaak wit of licht gekleurd, soms gecombineerd met hard- of witsteen. De compositie is strikt symmetrisch opgebouwd. Muuropeningen zijn meestal rechthoekig, soms steekboogvormig; rondbogen komen voor als accent, bijvoorbeeld in een toegangstravee. De gevel wordt horizontaal geleed door cordonlijsten en bekroond met een vooruitspringende kroonlijst, vaak voorzien van modillons en/of tandlijst. Samen met fries en architraaf vormt dit het klassiek geïnspireerde hoofdgestel. Decoratieve elementen – indien aanwezig – verwijzen naar de antieke vormentaal: pilasters, kolommen, frontons, trigliefen, medaillons, guirlandes of urnen. Toch zijn vele gevels, vooral in het begin van de 19e eeuw, opvallend sober. In prestigieuzere woningen verschijnt een balkon, aanvankelijk met smeedijzeren borstwering en vanaf het midden van de 19e eeuw steeds vaker in gietijzer. In Brussel wordt het neoclassicisme toegepast in zowel grootschalige stedenbouwkundige projecten als in particuliere woningbouw, publieke gebouwen en religieuze architectuur, en draagt het in sterke mate bij tot de coherentie en homogeniteit van het straatbeeld. Voorbeelden van dergelijke projecten zijn het Martelarenplein (het vroegere Sint-Michielsplein, 1774–1776), de Koningswijk (1774–1782), de Nieuwe Graanmarkt (1787), de omgeving van De Munt (1817–1822), het Barricadenplein (het vroegere Oranjeplein, 1825) en het Groot Godshuis met de omliggende wijk (1827), evenals de heraanleg van de omgeving van de vroegere stadspoorten. Naast gewone woningen en herenhuizen leent de stijl zich uitstekend voor monumentale en representatieve gebouwen, zoals publieke en religieuze instellingen, kastelen, paleizen en academies. In Brussel worden bovendien talrijke oudere dwarshuizen aangepast aan de nieuwe smaak: hun puntgevel wordt vervangen door een sobere, symmetrische lijstgevel. Ook in de omliggende dorpskernen blijkt het neoclassicisme bijzonder geschikt voor de oprichting of vernieuwing van bescheiden woningen, dankzij zijn heldere opbouw en ingetogen vormentaal. panden). Ruim functioneel gebouw met structuur van gewapend beton, parementGevel- of muurbekleding. van zwarte Zweedse graniet voor de benedenverdieping en Travertijn voor de verdiepingen, later opnieuw bekleed met monochrome mozaïek.

In Schildknaapsstraat: vijf bouwlagen + inspringende zesde bouwlaag met terras. Sterke horizontale gerichtheid door de uitgelengde vensterregistersDoorlopende horizontale aaneenschakeling van vensters.. Benedenverdieping geconcipieerd met ruime uitstalramen: aan weerszij L-vormig en met doorkijk, centraal in achteruit tussen de ingangsportalen; thans verbouwd tot doorlopende  winkelpui. LuifelAfdak boven de ingang van een huis of handelszaak. voorheen met firmanaam in typische lettertekens.

In Wolvengracht nr. 39-41: in oorsprong asymmetrische opbouw door combinatie van een horizontaal, grosso modo gelijkaardig volume van totaal zeven bouwlagen (wegens terreinhelling t.o.v. Schildknaapsstraat), waaronder loskade op straatniveau en achteruitwijkende bovenste twee bouwlagen met terras, en een begrenzend hoger oplopend rechter volume (diensttrap) met smalle lichtstrook - en voorheen gevelhoge lichtreclame - en beglaasde uitbuigende zijgevelpartij met kleine roedenDunne houten of metalen staaf in een kozijn waarin glasruiten worden bevestigd.. Typerend oorspronkelijk contrast echter verbroken door toevoeging van een analoge beglaasde, uitbuigende westelijke zijgevelpartij en een ruime horizontale uitbreiding met tegelbezetting (n.o.v. architect A. Vanden Bossche, 1961).

Oorspronkelijk interieur zuiver rationeel opgevat, in overeenstemming met het uitwendige concept. Ruime zalen met pijlerstructuur over het hele bouwoppervlak, met mogelijke opdeling door middel van tussenschotten. Verlichting door drie over drie bouwlagen doorlopende  circulatiehals met glazen spant. Linoleumvloeren en trappen met marmerbekleding.