Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Koning Overwinnaarplein 1
Elf Novemberlaan 78
Koning Overwinnaarplein 3, 7
Edouard de Thibaultlaan 88
Koning Overwinnaarplein 8, 9, 10, 11, 12-13
Frontlaan 19
Koning Overwinnaarplein 14-15-16, 20, 21, 22, 23, 24, 25-26, 27-28
Typologie(ën)
appartementsgebouw
Ontwerper(s)
Paul POSNO – architect – 1953-1955
Joris SCHMIDT – architect – 1953-1957
G. VINCENT – architect – 1954-1955
J. GIESBERGS – architect – 1955
José DEKANDELAER – architect – 1955
Marcel VIEHOFF – architect – 1954
J. SERVAYS – architect – 1954
A. POSTRAL – architect – 1956
E. MARIËN – architect – 1953
Juridisch statuut
Ingeschreven in de wettelijke inventaris op 19 augustus 2024
Stijlen
Modernisme
Inventaris(sen)
- Permanente actualisatie van de inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (DPC-DCE)
- Inventaris van koloniale sporen (DPC-DCE 2024-2025)
Dit (deze) goed(eren) bezit(ten) de volgende waarde(n)
- Artistiek Het ontwerp van een onroerend goed (gebouw) door een gerenommeerde kunstenaar (architect) kan maar zeer zelden als criterium worden beschouwd. Om het belang van de selectie van dit onroerend goed te beoordelen, en de plaats dat het inneemt in het oeuvre van een kunstenaar (architect), is dit een criterium dat moet worden afgewogen met de architectonische kwaliteit (compositie en interne structuur), de uitvoering (materialen, technische beheersing), de plaats in de architectuurgeschiedenis dewelke een getuigenis zijn van een fase of aspect van landschapsarchitectuur of de bouwkunst in het verleden. Zodoende gelden koppelingen naar volgende criteria: zeldzaamheid (typologie, stijl, materiaalgebruik, bronnen), representativiteit (idem), authenticiteit (idem + de kwaliteit van de uitvoering) en integriteit (bewaringstoestand, oorspronkelijke elementen)). Een goed bevat ook artistieke waarde als het kunstwerken omvat (beeldhouwwerken, reliëfs ontworpen voor het goed, enz.) of decoratieve elementen uit de oorspronkelijke bouwperiode of met bijzondere kwaliteit (gesigneerd glasramen, sgraffito, lichtbeuk, enz.).
- Esthetisch Historisch gezien werd die waarde aangewend om waardevolle groene ruimten en natuurlijke of halfnatuurlijke gebieden aan te duiden. De waarde kan ook gelden voor grote gehelen van gebouwen in een stedelijk gebied, met of zonder natuurlijke elementen, of monumenten die het stadslandschap markeren. Een afweging met andere waarden dringt zich tevens op: de artistieke, de landschappelijke (integratie van het werk in het stedelijk landschap, oriëntatiepunten in de stad) en de stedenbouwkundige waarde (spontane of rationele stedelijke gehelen). De volgende selectiecriteria worden er eveneens aan gekoppeld: de ensemblewaarde en de contextuele waarde.
- Historisch Het onroerend goed heeft een historische waarde : - als het getuigt van een bijzondere periode in de geschiedenis van de streek of de gemeente; - of als getuigenis van een periode en/of een zeldzame ontwikkeling van een periode (bv. tuinstad die representatief is voor een bouwwijze die werd toegepast in het kader van de grote bouwcampagnes na de Tweede Wereldoorlog; dorpskernen die de eerste gegroepeerde bouwwerken van de gemeenten van de tweede ring illustreren; de Hallepoort als overblijfsel van de tweede omwalling; - of als getuigenis van een bepaalde stedelijke (en/of landschappelijke) ontwikkeling van de stad (bv. gebouwen aan de centrale lanen of in de Leopoldswijk); - of wanneer het een band vertoont met een belangrijke historische figuur – met inbegrip van persoonlijke huizen van architecten en kunstenaarsateliers (bv. het geboortehuis van Constantin Meunier, het huis van Magritte); - of in verband kan worden gebracht met een belangrijke historische gebeurtenis (bv. huizen van de wederopbouw na het bombardement van 1695, de Congreskolom); - of een typologische representativiteit vertoont die kenmerkend is voor een commerciële of culturele beroepsactiviteit (bv. kerken, bioscopen, industriële architectuur, apotheken); - of als het representatief is van het oeuvre van een belangrijke architect in de architectuurgeschiedenis op internationaal, nationaal, regionaal of lokaal niveau (dit betreft zowel befaamde architecten als V. Horta, V. Bourgeois, M. Polak als secundaire architecten, die lokaal verbonden worden aan een gemeente zoals Fernand Lefever in Koekelberg of Emile Hoebeke in Sint-Agatha-Berchem).
- Landschappelijk Een landschap is een gebied, zoals waargenomen door de mens, waarvan het karakter het resultaat is van ondernomen actie en interactie van natuurlijke en/of menselijke factoren. Het is een schaalbegrip bestaande uit verschillende (erfgoed)componenten, die elk, al of niet hun intrinsieke waarde hebben, maar alles samen tot een groter meerwaardegeheel verheffen én dat dit ook zo word gepercipieerd vanop een bepaalde afstand. Wijde stadspanorama’s zijn het landschap bij uitstek, denk bijvoorbeeld aan het zicht over de benedenstad van Brussel vanop het Koningsplein, maar ook op kleinere schaal kunnen dergelijke landschappen die uit verschillende componenten zijn samengesteld voorkomen.
- Stedenbouwkundig Sommige bouwkundige goederen of landschappen hebben in het verleden een prominente rol gespeeld in de planmatige inrichting van de bebouwde ruimte en de stedelijke ruimte. Meestal bepalen zij andere stedenbouwkundige (plan)vormen zodat er zich een wisselwerking voortdoet tussen bebouwde en niet-bebouwde (of open) ruimte. Die inrichting omvat ook de samenhang tussen verschillende schaalniveaus. Een onroerend goed heeft stedenbouwkundige waarde wanneer het daarin een rol speelt, bijvoorbeeld : - hoekgebouwen; - coherente pleinen of homogene huizenrijen (gevels die een ensemble vormen van dezelfde stijl, periode en volume); - tuinwijken, - deskundig ingeplante torens (hoogbouw) en hun relatie tot hun onmiddellijke kwaliteitsvolle omgeving die coherent kan zijn, maar ook contrastrijk, - relicten van stedenbouwkundige concepten en hoe die architecturaal (en typologisch) zijn of werden ingevuld, zoals bijvoorbeeld de nog bewaarde eclectische stadspaleizen en/of herenhuizen in de Leopoldswijk.
Onderzoek en redactie
2021
id
Urban : 38999
Beschrijving
In
1936, bij de aanleg van het plein, besluit het gemeentebestuur van Etterbeek
een architectuurwedstrijd uit te schrijven met als doel op deze plek een
interessant hedendaags architecturaal geheel te bouwen. Het vraagt de raad van
bestuur van L'Émulation om mee te werken aan het opstellen van het
reglement van deze wedstrijd. Van de zes projecten die werden voorgelegd aan de
jury onder voorzitterschap van de schepen van Openbare Werken, werden er vier
afgewezen en bleven alleen de projecten van de architecten Paul Posno en Jules
Brunfaut over. Uiteindelijk werd ook het project van J. Brunfaut afgewezen omdat
het te veel contrasteerde met de omliggende wijken en werd het project van P.
Posno verkozen.
Het door P. Posno ontworpen ensemble appartementen werd uiteindelijk pas in de jaren 1950 gerealiseerd volgens de plannen van verschillende architecten. Drie bouwbedrijven zijn de belangrijkste eigenaars (Entreprises générales de travaux d'Anderlecht, EGTA: nrs. 1 tot 3, 21; sa COGEBA: nrs. 7 tot 11; sprl Delcominette-Rans: nrs. 12-13, 20, 22, 25-26).
De gebouwen, symmetrisch verdeeld in zes groepen, hebben aan de buitenkant vergelijkbare gevels van gele baksteen, met grote horizontale muuropeningen en loggia'sOverdekte, halfopen ruimte; schaduwrijke inham in de gevel van een gebouw. op de hoeken. Deze homogeniteit van de gevels, opgelegd door het gemeentebestuur na de winnende inzending van architect P. Posno, weerspiegelt echter niet de interne indeling van de gebouwen.
De eerste twee groepen, bestaande uit de nummers 1 tot 3 (architect P. POSNO, 1957) en de nummers 25-26 (architect A. Postral, 1956) en 27-28 (architect E. Martien, 1953), bestaan uit zeven verdiepingen, hebben een concaaf profiel en verbinden de Edouard de Thibault- en de Hansen-Soulielanen. De eerste groep omvat op elke verdieping negen appartementen, meestal met twee slaapkamers, die bereikbaar zijn via vier trappenhuizenGedeelte van een gebouw waarin de trappen zijn ondergebracht. met liften, terwijl de tweede groep acht appartementen telt, waarvan twee met grotere afmetingen.
Tegenover hen, tussen de Bruylantsstraat en de Tervaetestraat, hebben de nummers 12-13 (architect G. Vincent, 1955) en 14 tot 16 (architecten J. Giesbergs en J. Dekandelaer, 1955) eveneens een concaaf profiel. Elk van hun zes verdiepingen, die worden bediend door drie trappenhuizenGedeelte van een gebouw waarin de trappen zijn ondergebracht. met liften, herbergt enerzijds vijf en anderzijds zeven appartementen van verschillende afmetingen. De lange rechte zijden worden ingenomen door vijf gebouwen van zes tot acht verdiepingen, genummerd van 7 tot 11, tussen de E. de Thibaultlaan en de Bruylantsstraat (nr. 7 in 1955, 8, 9 en 10 in 1953: architecten J. Schmidt en P. Posno; nr. 11: architect J. Schmidt, 1956), en voor de nummers 20 tot 24, tussen de rue de Tervaete en de avenue Hansen-Soulie (nrs. 20 en 22: architect G. Vincent; nr. 21: architect P. Posno; nr. 23: architecten M. Viehoff en J. Servays; allemaal in 1954). Elk niveau bestaat doorgaans uit twee appartementen. Opvallend is echter dat nr. 20 slechts één groot appartement per niveau telt.
De gebouwen hebben verschillende namen, zoals Albert I (nr. 8), Roi Vainqueur (nr. 9), Roi Chevalier (nr. 24) en Résidence Katanga (nr. 22). Terwijl de eerste namen verwijzen naar de naam van het plein waarop ze staan, verwijst de laatste naam naar de voormalige provincie in het uiterste zuiden van de huidige Democratische Republiek Congo, die deel uitmaakte van de onafhankelijke staat Congo, eigendom van koning Leopold II van 1885 tot 1908, en vervolgens van Belgisch Congo, een kolonie van 1908 tot 1960. Toen Congo onafhankelijk werd, vestigden veel Belgische kolonisten zich in de pas voltooide residentie.
Het door P. Posno ontworpen ensemble appartementen werd uiteindelijk pas in de jaren 1950 gerealiseerd volgens de plannen van verschillende architecten. Drie bouwbedrijven zijn de belangrijkste eigenaars (Entreprises générales de travaux d'Anderlecht, EGTA: nrs. 1 tot 3, 21; sa COGEBA: nrs. 7 tot 11; sprl Delcominette-Rans: nrs. 12-13, 20, 22, 25-26).
De gebouwen, symmetrisch verdeeld in zes groepen, hebben aan de buitenkant vergelijkbare gevels van gele baksteen, met grote horizontale muuropeningen en loggia'sOverdekte, halfopen ruimte; schaduwrijke inham in de gevel van een gebouw. op de hoeken. Deze homogeniteit van de gevels, opgelegd door het gemeentebestuur na de winnende inzending van architect P. Posno, weerspiegelt echter niet de interne indeling van de gebouwen.
De eerste twee groepen, bestaande uit de nummers 1 tot 3 (architect P. POSNO, 1957) en de nummers 25-26 (architect A. Postral, 1956) en 27-28 (architect E. Martien, 1953), bestaan uit zeven verdiepingen, hebben een concaaf profiel en verbinden de Edouard de Thibault- en de Hansen-Soulielanen. De eerste groep omvat op elke verdieping negen appartementen, meestal met twee slaapkamers, die bereikbaar zijn via vier trappenhuizenGedeelte van een gebouw waarin de trappen zijn ondergebracht. met liften, terwijl de tweede groep acht appartementen telt, waarvan twee met grotere afmetingen.
Tegenover hen, tussen de Bruylantsstraat en de Tervaetestraat, hebben de nummers 12-13 (architect G. Vincent, 1955) en 14 tot 16 (architecten J. Giesbergs en J. Dekandelaer, 1955) eveneens een concaaf profiel. Elk van hun zes verdiepingen, die worden bediend door drie trappenhuizenGedeelte van een gebouw waarin de trappen zijn ondergebracht. met liften, herbergt enerzijds vijf en anderzijds zeven appartementen van verschillende afmetingen. De lange rechte zijden worden ingenomen door vijf gebouwen van zes tot acht verdiepingen, genummerd van 7 tot 11, tussen de E. de Thibaultlaan en de Bruylantsstraat (nr. 7 in 1955, 8, 9 en 10 in 1953: architecten J. Schmidt en P. Posno; nr. 11: architect J. Schmidt, 1956), en voor de nummers 20 tot 24, tussen de rue de Tervaete en de avenue Hansen-Soulie (nrs. 20 en 22: architect G. Vincent; nr. 21: architect P. Posno; nr. 23: architecten M. Viehoff en J. Servays; allemaal in 1954). Elk niveau bestaat doorgaans uit twee appartementen. Opvallend is echter dat nr. 20 slechts één groot appartement per niveau telt.
De gebouwen hebben verschillende namen, zoals Albert I (nr. 8), Roi Vainqueur (nr. 9), Roi Chevalier (nr. 24) en Résidence Katanga (nr. 22). Terwijl de eerste namen verwijzen naar de naam van het plein waarop ze staan, verwijst de laatste naam naar de voormalige provincie in het uiterste zuiden van de huidige Democratische Republiek Congo, die deel uitmaakte van de onafhankelijke staat Congo, eigendom van koning Leopold II van 1885 tot 1908, en vervolgens van Belgisch Congo, een kolonie van 1908 tot 1960. Toen Congo onafhankelijk werd, vestigden veel Belgische kolonisten zich in de pas voltooide residentie.
Bronnen
Archieven
GAEtt./OW 446 (1947), 2124 (1956), Inschr. Reg. 814, 1116, 1130 (1953), 1864 (1953 en 1956), 1442, 1520, 1559, 2823 (1954), 1636, 1894 (1955), 2019 (1956), 227 (1957).
Publicaties en studies
ARON, J., DE BECKER, F., PUTTEMANS, P., Inventaris van het hedendaagse patrimonium van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Brussel, 1994, fiches 48, 121, 122.
MEIRE, R.J., Histoire d'Etterbeek, Musin, Brussel, 1981, pp. 98, 109, 111, 121-122, 125-126, 128.
SMETS, M., De ontwikkeling van de tuinwijkgedachte in België. Een overzicht van de Belgische volkswoningbouw / 1830-1930, Mardaga, Brussel, 1977, p. 164.
Tijdschriften
OBOZINSKI, J., “Concours d'urbanisation à Etterbeek” in L'Émulation, 7, 1936, pp. 117-119.
Opmerkelijke bomen in de nabijheid
