Koninklijke Munt van België

Munthuis in modernistischeHet modernisme duidt elke architectuur aan die getuigt van een streven naar innovatie door middel van een uitgepuurde vormentaal. De zuiverste vorm, die vaak wordt aangeduid als de internationale stijl, wordt gekenmerkt door een rationele plattegrond, eenvoudige geometrische vormen, een draagstructuur (vaak in beton) met een plat dak, lichte wanden en het gebruik van moderne materialen (industriële materialen zoals gewapend beton, staal, glas). Hoewel maar weinig gebouwen de zuiverheid van de internationale stijl bereiken, drukken vele modernistische bouwwerken toch een duidelijk verlangen tot rationalisering uit. Kenmerkend zijn regelmatige bakstenen bekleding, sobere volumes en sterk gereduceerde decoratie. Het modernisme zal wereldwijd diverse architectuurstromingen beïnvloeden. Modernisme van het interbellum Periode: ca. 1920 – 1940 In Brussel is het modernisme van het interbellum soms moeilijk te onderscheiden van de art deco (zie “pakketbootstijl”), vooral in de beginfase van de stroming: hoewel met nieuwe bouwkundige vormen wordt geëxperimenteerd, blijft er nog een duidelijke gehechtheid aan het ornamentale gebruik van traditionele materialen. De rode draad van het modernisme bestaat uit de soberheid van de vormen, het gebruik van vensterregisters of liggende rechthoekige vensters en de afwezigheid van decoratie. De geaccentueerde horizontale voegen (of schaduwvoegen), de platte daken en de vensters die op het gevelvlak aansluiten zijn evenzeer kenmerkend voor de stijl. Naoorlogs modernisme Periode: ca. 1940 – 1960 Het naoorlogse modernisme (jaren 1940-1960) is herkenbaar aan verschillende karakteristieke elementen: een gevelindeling met een sobere esthetiek (eenvoudige lijnen, geen ornamenten), grote gevelopeningen die door het glas het natuurlijke licht en het gevoel van openheid versterken alsook de keuze en toepassing van materialen, zoals zichtbare baksteen, breuksteen en metaal. Deze architectuur verwerkt in sommige gevallen subtiele details, zoals reliëfspel in het metselwerk, omlijstingen van gevelopeningen in natuursteen en/of uitgevoerd in uitspringend metselwerk, kordons in natuursteen die de verdiepingen benadrukken en soms een decoratief bas-reliëf. Gevelopeningen worden zeer vaak als vensterregisters (vensterstroken) uitgevoerd, soms met metalen vensterleuning (met een sober en functioneel ontwerp, zonder overbodige details, gericht op het gebruiksgemak). Voor eengezinswoningen wordt vaak gekozen voor de bel?etagetypologie, aangezien in die periode de auto toegankelijker wordt. Ludiek modernisme, ook wel Expo 58-stijl genoemd Periode: ca. 1950 – 1965 Het ludiek modernisme of de expostijl (soms ook Robbedoesstijl, naar de stripreeks waarin dergelijke woningen in die periode figureerden), dankt zijn naam aan de wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel. Het is een kortstondige tendens binnen het modernisme die zich ontwikkelt eind de jaren 1950 en verdwijnt begin de jaren 1960. De Expo 58?stijl weerspiegelt het optimisme van die periode en geeft het functionalisme een menselijke toets door een nieuwe vormentaal te introduceren, die onder meer bestaat uit V?kolommen, uitstekende kroonlijsten en luifels, boemerangvormige deurklinken, zigzagvormige borstweringen, stervormige motieven, gekleurde sandwichpanelen en decoratief latwerk. De stijl hanteert graag diagonale lijnen, onregelmatige, hoekige of gebogen vormen. De toegepaste structuren zijn licht (de draagstructuur wordt vaak zichtbaar gelaten) en de kleuren zijn dikwijls levendig en contrastrijk. De voorkeur gaat uit naar moderne materialen zoals beton, metaal en grote glaspartijen. In Brussel kent de tendens een groot succes in de wijken van de stadsrand die tegen het einde van de jaren 1950 worden ontwikkeld. Laat modernisme Periode: ca. 1970-1980 Tijdens de jaren 1970 en 1980 haalt de residentiële architectuur de mosterd bij de uiteenlopende tendensen van die periode. In het late modernisme zijn niet alleen de basisprincipes van het modernisme terug te vinden (rationaliteit, eenvoudige volumes, weinig ornamenten, functionele organisatie van de ruimte), maar ook elementen van het brutalisme (leesbaarheid van de structuur en benadrukking van ruwe materialen). Toch worden die principes verzacht door toegevingen die de wens weerspiegelen om moderniteit te verzoenen met de verwachtingen van de middenklasse, die geeft om comfort en streeft naar inpassing in het bestaande stadsweefsel. In die laat modernistische realisaties staan zichtbare (ruwe) baksteen, het samenspel van open en gesloten vlakken (blinde muren en glaspartijen), insprongen en hoogteverschillen en sobere kubusvormige volumes centraal. Bepaalde contextbepalende elementen worden ingewerkt, zoals hellende daken met dakpannen in residentiële wijken. Ook daken lenen zich tot spelen met in- en uitsprongen, hoogteverschillen, open en gesloten vlakken. In appartementsgebouwen krijgen de gevels ritme aan de hand van prefabmodules en brede balkons met metalen en glazen borstweringen (rookglas). Het Brusselse laat modernisme van de jaren 1970-1980 kan dan ook worden gezien als een fase van rationalisering en verspreiding van het modernisme, toegepast op een breed scala aan residentiële typologieën. Het getuigt van een periode waarin architectuur tegelijk praktisch, economisch en modern wilde zijn en zich tevens wilde verankeren in een lokale materialiteit en in vormen aangepast aan het dagelijkse gebruik. Dat erfgoed, dat niet spectaculair is en soms als strak wordt beschouwd, vertegenwoordigt niettemin een essentiële fase in de evolutie van het Brusselse stadslandschap en luidt de overgang in tussen het naoorlogse klassieke modernisme en de opkomst van het postmodernisme in de jaren 1980. stijl, naar ontwerp van architectenbureau ARTE (Leo Beeck, F. Decoster, J.B. Faes, J.B. Van Meerbeeck), 1969-1972.

De enige officiële muntslagerij van België, voorheen gehuisvest aan het Muntplein te Brussel en vanaf 1880 in het Munthof te Sint-Gillis (heden grotendeels afgebroken en omgevormd tot Marie Jansonplein). In 1969 werd het Munthof omgedoopt tot Koninklijke Munt van België en verhuisde naar de nieuwe locatie aan de Pachecolaan. In 2017 werden er de laatste munten geslagen.

Maakt deel uit van de gebouwen die na de aanleg van de noord-zuidspoorwegverbinding langs dit tracé (de Berlaimontlaan en Pachecolaan) werden opgericht. In 1956 was er een eerste voorontwerp van Marcel Van Goethem, architect van de Nationale Bank. Na diens overlijden werd een nieuw ontwerp gerealiseerd door architectenbureau ARTE met het accent op het horizontale in dialoog met het ertegenover in opbouw zijnde Rijksadministratief Centrum. Dit nieuwe ontwerp werd uitgevoerd in 1973-1977.

Vrij gesloten volume op een trapezoïdaal grondplan tussen de Pachecolaan, Jean de Brouchoven de Bergeyckstraat, Meiboomstraat en Zandstraat. Drie verdiepingen, waarvan de bovenste voor technieken, en twee kelderverdiepingen. Twee hoogste verdiepingen centraal opengewerktOpengewerkt, voorzien van een stelsel van kleine, decoratieve openingen. voor zenitaal lichtinval in het ruime atelier. Hoogte gebouw beperkt door panorama vanaf Congreskolom.

Het atelier is bepalend voor de vorm en het karakter van het gebouw. Zowel aan de Pachecolaan als aan de Meiboomstraat springt dit volume licht uit de gevel. De strakke horizontale belijning, beperkte en achteraan verticale lichtopeningen geven een gesloten karakter, nog versterkt door het artistiek hekwerk van Hauwaerts frères aan de hoofdingang.

Gevelbekleding uit gepolijste lichte granietsteen, op straatniveau delen in gepolijste donkere granietsteen. Terugwijkende derde verdieping met aluminium bekleding.

Hoofdingang met luifelAfdak boven de ingang van een huis of handelszaak. aan de Pachecolaan rechts, naast sokkelHoge plint van een gevel; fungeert als voetstuk in ordonnantie van de gevel. van in- en uitspringende verticale blokken in donkere granietsteen waartussen, op variërende afstanden, verticale lichtopeningen. Eerste verdieping blindZonder opening; blind venster, schijnopening. en licht vooruitspringend. Tweede verdieping met doorlopend  bandvenster. Zijde Zandstraat met trapsgewijs wijkende gevel met vensteropeningen naar de achterzijde (Meiboomstraat) en een plintHoge plint van een gevel; fungeert als voetstuk in ordonnantie van de gevel. van donker granietstenen plantenbakken. Achtergevel met over twee kelderverdiepingen verticaal doorlopende  elementen met lichtopeningen en met beveiligde toegangen tot laad- en losruimten. Bijna blindeZonder opening; blind venster, schijnopening. gelijkvloerse en eerste verdieping licht vooruitspringend met enkel op de gelijkvloerse verdieping enkele verticale lichtopeningen. Lang bandvenster op tweede verdieping. Egale zijgevel aan de Jean de Brouchoven de Bergeyckstraat opengewerktOpengewerkt, voorzien van een stelsel van kleine, decoratieve openingen. met een vierkant vlak aan verticale ramenVast of bewegend houten of metalen omlijsting van een ruit binnen een kozijn. die de hal en trap verlichten.

Interieur.
De gelijkvloerse en eerste verdieping bestaan voornamelijk uit het eigenlijke atelier van de muntslagerij met een vide met loopbruggen voor controle en bezoekers. Het atelier krijgt natuurlijk licht via de verticale lichtopeningen aan de Pachecolaan en de Meiboomstraat en via de centraal gelegen platdakvensters. Aan beide smalle zijden van het gebouw bevinden zich trappen en liften. Inkomhal met gepolijste lichte granietvloer, houten muurbekleding, korrelig bepleisterdeMuur of plafond bedekt met een laag mortel op basis van een mengsel van kalk, gips of cement en zand, met of zonder andere fijne toeslagmaterialen. beige wanden, aluminium borstwering1. Verhoogd gedeelte van een vestingsmuur waarachter men veilig kan lopen; - 2. Muurtje of hekwerk (balkon, terras); - 3. Deel van een muur tussen vloer en onderzijde van een venster; - 4. Verhoging van de buitenmuren van een huis boven de zolderbalken waarop een muurplaat rust. op de mezzanine en houten rasterplafond. Oorspronkelijke lichtarmatuur bewaard. Tweede verdieping, rondom de centrale vide, met restaurant, museum, bureaus, ateliers, labo’s met magazijn en appartement. Derde verdieping met technische ruimten en door dakterras afgescheiden twee appartementen.