Gebouw J, auditoire Paul-Émile Janson en Salle Van Buren

Opgericht in twee fasen. Twee onderscheiden bouwvolumes. Het eerste in traditionalistischePeriode: vanaf 1920 Traditionalistische architectuur duidt een manier van bouwen aan die zich bewust laat inspireren door vormen, materialen en vakmanschap uit het verleden. Het gaat om een houding die inzet op continuïteit en niet op een breuk met het voorgaande. De traditionalistische architectuur probeert geen volledig nieuwe stijl uit te vinden, maar veeleer de bouwkundige tradities van een streek, een land of een tijdperk te respecteren, te behouden of te herinterpreteren. Die tendens komt onder meer tot uiting na de twee wereldoorlogen: traditionalisten willen de stad identiek heropbouwen om zo het beeld van de oude stad te behouden. Zij verzetten zich tegen de modernisten, die het verleden volledig willen uitwissen. Kenmerkend voor traditionalistische architectuur is het gebruik van lokale of traditionele materialen (steen, baksteen, leisteen, hout), soms gecombineerd met moderne technieken en klassieke vormen en proporties (symmetrie, hellende daken, regelmatige gevelopeningen). Traditionalistische architectuur behoort niet tot één welbepaalde periode: het is vooral een architecturale houding die op verschillende momenten opnieuw verschijnt, vaak als reactie op snelle veranderingen of op bewegingen die als te vernieuwend worden beschouwd. Het traditionalisme beleefde met name een heropleving tijdens de jaren 1980-2000, als reactie op architectuur die als anoniem werd ervaren (grote gehelen, commerciële zones) stijl aan Franklin Rooseveltlaan (nr. 48) in 1928 ontworpen door architect Alexis DUMONT, in samenwerking met architect Marcel VAN GOETHEM. Het tweede, het grote auditoire Paul-Émile Janson, werd in 1956 ontworpen door architect Marcel VAN GOETHEM, professor aan de ULB en hoofdarchitect van Expo ‘58, en door ingenieur P. MOENAERT, in een stijl aansluitend bij de esthetica van Expo ‘58. Het was trouwens het resultaat van een samenwerkingsverband tussen de ULB en het commissariaat van de Expo. Tijdens de tentoonstelling werd het gebouw gebruikt voor congressen, om dan later te worden gebruikt door de universiteit. Het grenst aan de achterkant van het gebouw van 1928, dat ook als toegang tot de aula fungeert.


Het gebouw van 1928 aan de Franklin Rooseveltlaan werd ontworpen als studentenhuis. Het moest gefl ankeerd worden door twee, nooit uitgevoerde gebouwen in dezelfde stijl met studentenkamers. Het langwerpige gebouw is opgetrokken in traditionalistischePeriode: vanaf 1920 Traditionalistische architectuur duidt een manier van bouwen aan die zich bewust laat inspireren door vormen, materialen en vakmanschap uit het verleden. Het gaat om een houding die inzet op continuïteit en niet op een breuk met het voorgaande. De traditionalistische architectuur probeert geen volledig nieuwe stijl uit te vinden, maar veeleer de bouwkundige tradities van een streek, een land of een tijdperk te respecteren, te behouden of te herinterpreteren. Die tendens komt onder meer tot uiting na de twee wereldoorlogen: traditionalisten willen de stad identiek heropbouwen om zo het beeld van de oude stad te behouden. Zij verzetten zich tegen de modernisten, die het verleden volledig willen uitwissen. Kenmerkend voor traditionalistische architectuur is het gebruik van lokale of traditionele materialen (steen, baksteen, leisteen, hout), soms gecombineerd met moderne technieken en klassieke vormen en proporties (symmetrie, hellende daken, regelmatige gevelopeningen). Traditionalistische architectuur behoort niet tot één welbepaalde periode: het is vooral een architecturale houding die op verschillende momenten opnieuw verschijnt, vaak als reactie op snelle veranderingen of op bewegingen die als te vernieuwend worden beschouwd. Het traditionalisme beleefde met name een heropleving tijdens de jaren 1980-2000, als reactie op architectuur die als anoniem werd ervaren (grote gehelen, commerciële zones) stijl. Bakstenen gevel met hardstenen en bepleisterdeMuur of plafond bedekt met een laag mortel op basis van een mengsel van kalk, gips of cement en zand, met of zonder andere fijne toeslagmaterialen. elementen. Twee symmetrische vleugels aansluitend op centraal gedeelte met inkomdeur onder puntgevelGevel waarvan de top driehoekig is.. Deur gefl ankeerd door twee gecanneleerdeParallelle, gootvormige decoratieve groeven op een zuil of pilaster. zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd.. Langwerpig vensterLicht- en/of luchtopening in een muur. met dubbele stijlenVerticale zijden van een opening waarop een boog of latei rust. in puntgevelGevel waarvan de top driehoekig is.. Zijvleugels uitspringend ten opzichte van centrale inkompartij. Langwerpige kruisvenstersVenster, door een moneel en een tussendorpel in vier vlakken verdeeld.. Afgewerkt met hoekblokkenAfwisselende opeenvolging van lange en korte zijden van natuurstenen hoekblokken of neggen (geprofileerd) in een bakstenen gevel..
Schrijnwerk met roedeverdelingDunne houten of metalen staaf in een kozijn waarin glasruiten worden bevestigd.. Deur vervangen. SchilddakDak met twee driehoekige dakvlakken aan de smalle zijde en twee trapeziumvormige aan de lange zijde. bedekt met zwart geëmailleerde pannen.


Het auditoire Paul-Émile Janson van 1956 met een capaciteit van 1500 plaatsen heeft een rond grondplan. Het dubbel schelpvormige dak wordt gesteund en gestabiliseerd door twee netwerken van dragende en trekkende kabels die elkaar in rechte hoeken kruisen. Het geheel steunt op twee grote schuine bogenConstructie waarvan de beschrijvende lijnen delen van cirkels of gebogen lijnen zijn en waarin alle drukkrachten optreden. in beton die een kroonlijstStelselmatig uitkragende geprofileerde lijst boven een muur of een ander belangrijk bouwdeel (entablement). vormen. Het ligt op hellend terrein en heeft meerdere ingangen: één via het paviljoen van 1928, een andere aan de hoogste kant en twee zijingangen onder de driepoten.