Voormalige Scholengroep Josaphat

Schoolcomplex in art-nouveaustijl, ontworpen tussen 1900 en 1907 i.o.v. de gemeente Schaarbeek door architect Henri Jacobs, bijgestaan door ingenieur Henri Fontaine. Dit complex – een totaalkunstwerk waarvoor de architect niet alleen de plannen maar ook alle details en het meubilair ontwierp – is de grootste verwezenlijking in zijn genre in Schaarbeek, samen met het schoolcomplex van de Roodebeeklaan, dat dezelfde architect tussen 1907 en 1922 verwezenlijkte (zie nr. 59-61, 103).

Nr. 229 en 241 vormen een bijzonder homogene huizenrij met de naastgelegen opbrengstgebouwen, nr. 217-219 tot 227a-227b en 229a-231 tot 237-239.

De scholengroep omvatte oorspronkelijk een lagere jongensschool met achttien klaslokalen, een hogere school voor lager onderwijs van de zogenoemde vierde graad (vier klaslokalen en een fysicalokaal), een beroepsschool voor jongeren (vier klaslokalen, laboratoria, ateliers), een school voor lichamelijke opvoeding met gymnastiekzaal en zwembad, een nijverheids- en tekenschool, en een volksbibliotheek met leeszaal – in totaal 91 zalen.

De scholengroep had een monumentaleZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. gevel, hoewel die nauwelijks hoger was dan een traditioneelPeriode: 17e-18e eeuw In Brussel verwijst traditionele architectuur naar een specifieke bouwwijze tijdens de periode die de 17e eeuw en de eerste helft van het 18e eeuw omvat. Het betreft een bouwtechniek waarbij bakstenen metselwerk, gemetseld met kalkmortel, wordt gecombineerd met natuursteen (onderbouw of plint, kruisvensters, kroonlijst, enz.) op een draagstructuur die bestaat uit een assemblage van zichtbare hoofdbalken en houten vloerbalken, die de muurvlakken onderling verbinden door middel van smeedijzeren ankers, zichtbaar in de gevel (rechte ankers of lelieankers). De vloeren zijn opgebouwd uit vrij brede planken, en de vertrekken worden soms ontsloten door een houten wenteltrap met centrale kern. De ruimte onder het dakgebinte beschikt over een verhoogde dakvoet en genummerde spanten. Onder het gebouw bevindt zich een stenen kelder, gemetseld met kalkmortel en overdekt door een groot, licht afgeplat tongewelf, dat haaks op de straat is georiënteerd. Die techniek wordt gebruikt voor de bouw van woonhuizen en komt voornamelijk voor in het historische centrum van Brussel. Gezien de woondichtheid en de smalle percelen is het meest voorkomende woningtype het diephuis. Een diephuis heeft een rechthoekig grondplan en bestaat uit drie opeenvolgende delen: een voorhuis, een binnenkoer en een achterbouw (het achterhuis). Beide volumes worden verbonden door een zijvleugel. Dwarshuizen, met een zadeldak evenwijdig met de straat, komen eerder voor buiten de gebieden met hoge dichtheid of langs invalswegen. De gevel blijft trouw aan de middeleeuwse puntgevel, waarvan het prototype in Brussel in de 15e eeuw opduikt. Bij dat type gevel versmallen de bovenzijden trapsgewijs of lopen ze, zij het minder frequent, via doorlopende hellingen uit in een punt. In de loop van de 17e eeuw wordt de topgevel verrijkt met decoratie die aan lokale varianten van de renaissance- en barokstijlen ontleend zijn (gebogen lijnen, voluten, rechte of omgekeerde consoles). Het fronton wordt pas courant toegepast vanaf de jaren 1730–1740. Brussels huis, met drie toegangen – twee aan de Josaphatstraat, de derde aan de Bijenkorfstraat. Hij lag hoofdzakelijk binnen het huizenblok, op een bijna één hectare groot terrein. Dankzij het hoogteverschil van negen meter tussen de twee straten konden de twee grootste scholen deels boven elkaar worden gebouwd: de lagere school en de nijverheidsschool.