Madouplein

Een in oorsprong halfcirkelvormig plein waarop tal van boulevards alsook de Leuvensesteenweg uitkomen.

Aangelegd tijdens het Hollands Regime op de plaats van de oude, ontmantelde buitenversterkingen van Brussel, ten noorden van de halvemaan die eertijds de Leuvense Poort beschermde. Deze poort behoorde tot de XIVe-eeuwse omwalling die vanaf 1783 gesloopt werd (zie 'Leuvenseweg' in Bouwen door de eeuwen heen in Brussel, Deel 1B, 1993, p. 349). De toegang tot 'de halvecirkel van de Leuvense Poort' werd gecontroleerd door twee octogonale octrooipaviljoenen die in 1860 afgebroken werden.

Het plein kreeg zijn huidige benaming pas in 1877, sterfjaar van schilder J.-B. MADOU (1796-1877) die er een huis bezat.


Madouplein , "L'Illustration Européenne" (KIK: B132239).

Tussen het plein en de huidige Scailquinstraat bevond zich een groot gebouw in neoclassicistische stijl van omstreeks 1830, voorafgegaan door een groot voorplein. Zijn achtergevel keek uit op de Zonnestraat (rue du Soleil), een korte dwarsverbinding van de Leuvensesteenweg die afgeschaft werd bij K.B. van 01.09.1880. Dit pand huisvestte de kantoren van L 'Illustration Européenne, een weekblad dat voor de eerste maal in 1870 verscheen.


Madouplain met centraal de Leuvensesteenweg, s.d. (Verzameling postkaarten Dexia Bank).

Een eerste ensemble neoclassicistisch geïnspireerde huizen dateert waarschijnlijk van het begin van de jaren 1860 en bevond zich aan de zuidelijke pleinwand, waarbij hun gevels de gebogen rooilijn van het plein volgden. In 1885-1887 werd de noordzijde bebouwd. Dit homogeen architecturaal geheel, met hun gebogen frontons boven de hoofdtravee, werd afgebroken in de jaren 1960 om plaats te maken voor de Madoutoren (arch. G. GOFFAUX, 1963) en enkele banale kantoorgebouwen.