Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Typologie(ën)
gemeentelijke begraafplaats
beeldhouwwerk en herdenkingsmonument
beeldhouwwerk en herdenkingsmonument
Ontwerper(s)
INCONNU - ONBEKEND – 1879-1884
Inventaris(sen)
- Permanente actualisatie van de inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (DPC-DCE)
- Het monumentale erfgoed van België. Jette - historische kern (DPC-DCE - 2020-2023)
Dit (deze) goed(eren) bezit(ten) de volgende waarde(n)
- Artistiek Het ontwerp van een onroerend goed (gebouw) door een gerenommeerde kunstenaar (architect) kan maar zeer zelden als criterium worden beschouwd. Om het belang van de selectie van dit onroerend goed te beoordelen, en de plaats dat het inneemt in het oeuvre van een kunstenaar (architect), is dit een criterium dat moet worden afgewogen met de architectonische kwaliteit (compositie en interne structuur), de uitvoering (materialen, technische beheersing), de plaats in de architectuurgeschiedenis dewelke een getuigenis zijn van een fase of aspect van landschapsarchitectuur of de bouwkunst in het verleden. Zodoende gelden koppelingen naar volgende criteria: zeldzaamheid (typologie, stijl, materiaalgebruik, bronnen), representativiteit (idem), authenticiteit (idem + de kwaliteit van de uitvoering) en integriteit (bewaringstoestand, oorspronkelijke elementen)). Een goed bevat ook artistieke waarde als het kunstwerken omvat (beeldhouwwerken, reliëfs ontworpen voor het goed, enz.) of decoratieve elementen uit de oorspronkelijke bouwperiode of met bijzondere kwaliteit (gesigneerd glasramen, sgraffito, lichtbeuk, enz.).
- Esthetisch Historisch gezien werd die waarde aangewend om waardevolle groene ruimten en natuurlijke of halfnatuurlijke gebieden aan te duiden. De waarde kan ook gelden voor grote gehelen van gebouwen in een stedelijk gebied, met of zonder natuurlijke elementen, of monumenten die het stadslandschap markeren. Een afweging met andere waarden dringt zich tevens op: de artistieke, de landschappelijke (integratie van het werk in het stedelijk landschap, oriëntatiepunten in de stad) en de stedenbouwkundige waarde (spontane of rationele stedelijke gehelen). De volgende selectiecriteria worden er eveneens aan gekoppeld: de ensemblewaarde en de contextuele waarde.
- Historisch Het onroerend goed heeft een historische waarde : - als het getuigt van een bijzondere periode in de geschiedenis van de streek of de gemeente; - of als getuigenis van een periode en/of een zeldzame ontwikkeling van een periode (bv. tuinstad die representatief is voor een bouwwijze die werd toegepast in het kader van de grote bouwcampagnes na de Tweede Wereldoorlog; dorpskernen die de eerste gegroepeerde bouwwerken van de gemeenten van de tweede ring illustreren; de Hallepoort als overblijfsel van de tweede omwalling; - of als getuigenis van een bepaalde stedelijke (en/of landschappelijke) ontwikkeling van de stad (bv. gebouwen aan de centrale lanen of in de Leopoldswijk); - of wanneer het een band vertoont met een belangrijke historische figuur – met inbegrip van persoonlijke huizen van architecten en kunstenaarsateliers (bv. het geboortehuis van Constantin Meunier, het huis van Magritte); - of in verband kan worden gebracht met een belangrijke historische gebeurtenis (bv. huizen van de wederopbouw na het bombardement van 1695, de Congreskolom); - of een typologische representativiteit vertoont die kenmerkend is voor een commerciële of culturele beroepsactiviteit (bv. kerken, bioscopen, industriële architectuur, apotheken); - of als het representatief is van het oeuvre van een belangrijke architect in de architectuurgeschiedenis op internationaal, nationaal, regionaal of lokaal niveau (dit betreft zowel befaamde architecten als V. Horta, V. Bourgeois, M. Polak als secundaire architecten, die lokaal verbonden worden aan een gemeente zoals Fernand Lefever in Koekelberg of Emile Hoebeke in Sint-Agatha-Berchem).
- Sociaal Moeilijk te onderscheiden van de volkskundige waarde en over het algemeen onvoldoende om een selectie op zichzelf te rechtvaardigen. - herinneringsplaats van een gemeenschap of van van een sociale groep (bijvoorbeeld de bedevaartskapel op het Kerkplein in Sint-Agatha-Berchem, “de Oude Linde” in Boendael te Elsene); - een plaats met volkssymboliek (bijvoorbeeld het café het “Goudblommeke in papier” in de Cellebroersstraat); - een plaats waar een wijk samenkomt of gestructureerd is (bijvoorbeeld De gebouwen “Fer à Cheval”- in de Floréal tuinwijk); - een goed dat deel uitmaakt van of bestaat uit openbare voorzieningen (scholen, crèches, gemeenschaps- of parochiezalen, sporthallen, stadions, enz.); - goed of ensemble (al dan niet sociale huisvesting) ontworpen om sociale interactie, wederzijdse hulp en buurtcohesie te stimuleren (bijvoorbeeld de woonwijken die na de Tweede Wereldoorlog werden gebouwd in Ganshoren of de wijken die speciaal voor ouderen werden ontworpen); - goed dat deel uitmaakt van een industrieel complex dat een aanzienlijke activiteit heeft gegenereerd in de gemeente waar het zich bevindt of in het Gewest.
- Stedenbouwkundig Sommige bouwkundige goederen of landschappen hebben in het verleden een prominente rol gespeeld in de planmatige inrichting van de bebouwde ruimte en de stedelijke ruimte. Meestal bepalen zij andere stedenbouwkundige (plan)vormen zodat er zich een wisselwerking voortdoet tussen bebouwde en niet-bebouwde (of open) ruimte. Die inrichting omvat ook de samenhang tussen verschillende schaalniveaus. Een onroerend goed heeft stedenbouwkundige waarde wanneer het daarin een rol speelt, bijvoorbeeld : - hoekgebouwen; - coherente pleinen of homogene huizenrijen (gevels die een ensemble vormen van dezelfde stijl, periode en volume); - tuinwijken, - deskundig ingeplante torens (hoogbouw) en hun relatie tot hun onmiddellijke kwaliteitsvolle omgeving die coherent kan zijn, maar ook contrastrijk, - relicten van stedenbouwkundige concepten en hoe die architecturaal (en typologisch) zijn of werden ingevuld, zoals bijvoorbeeld de nog bewaarde eclectische stadspaleizen en/of herenhuizen in de Leopoldswijk.
Onderzoek en redactie
2022-2023
id
Urban : 41780
Beschrijving
Begraafplaats
met onregelmatige plattegrond en een oppervlakte van ca. zes hectare,
afgebakend door de Heilig-Hartlaan, de Secrétinlaan, de de Smet de Naeyerlaan
en de spoorweglijn. Hoofdingang aan de hoek van de Secrétinlaan en de de Smet
de Naeyerlaan, tweede ingang aan de hoek van de Secrétinlaan en de
Heilig-Hartlaan.
Geschiedenis
Het eerste parochiekerkhof van Sint-Pieters-Jette dateert van de 12e eeuw en bevond zich rondom de verdwenen Romaanse11de eeuw – 13e eeuw. De Romaanse architectuur ontstond in een periode van relatieve politieke stabiliteit na de invasies en onrusten van de vroege middeleeuwen. Ze ontwikkelde zich tegelijkertijd in Frankrijk, Duitsland, Italië en Spanje, van waaruit ze zich over heel Europa verspreidde. De stijl putte inspiratie uit de Karolingische en Ottomaanse architectuur, die op hun beurt hun vormentaal baseerden op Romeinse en Byzantijnse voorbeelden. De Romaanse stijl kan beschouwd worden als de eerste grote kunststijl van het middeleeuwse Europa. Haar opkomst en verspreiding waren het resultaat van intensieve culturele uitwisselingen en religieuze dynamiek, met name vanuit het kloosterleven en de pelgrimsroutes. Ze werd vooral toegepast op religieuze architectuur, zoals kathedralen, kerken en kloosters. Kenmerkend voor Romaanse cultusgebouwen zijn massieve stenen muren met kleine rondboogvormige muuropeningen en rijkelijk gedecoreerde muurschilderingen. Decoratieve elementen maken veelvuldig gebruik van rondbogen, terugkerend in portalen, friezen, nissen en lisenen. Overdekking gebeurt doorgaans met een vlak houten gewelf, en minder vaak met stenen ton-, kruis- of koepelgewelven. Het grondplan is meestal een Latijns kruis met zijbeuken, en onder het koor bevindt zich vaak een crypte, bedoeld als begraafplaats of voor de bewaring van relieken. In Brussel zijn nauwelijks Romaanse kerken in hun oorspronkelijke toestand bewaard gebleven. De meeste cultusgebouwen zijn door de eeuwen heen vergroot, gemoderniseerd of gerestaureerd, waardoor vandaag slechts fragmentarische delen van deze eerste, historische fase van de bouwgeschiedenis zichtbaar zijn. Sint-Pieterskerk die zich op het huidige Kardinaal Mercierplein bevond en afhankelijk was van de abdij van Dieleghem. Ook bij de nieuwe 18e eeuwse Sint-Pieterskerk – die zich op dezelfde ligging bevond – bleef de locatie van het kerkhof bewaard. Het kerkhof vormde de laatste rustplaats voor een groot aantal kanunniken van de abdij van Dieleghem en leden van voorname Jetse families en burgemeesters waaronder de familie Dupré, de graven de Villegas en de baron Nicolas Bonaventure.
Op het einde van de 19e eeuw voorzag de gemeente Jette een nieuw plan van aanleg waarbij het voormalige Gemeenteplein (huidige Kardinaal Mercierplein) gemoderniseerd werd: verschillende gebouwen waaronder de kerk en het omliggend kerkhof werden afgebroken en het plein werd voorzien van nieuwe, statische gebouwen waaronder een derde Sint-Pieterskerk, een stationsgebouw en een gemeentehuis (zie kardinaal Mercierplein). Tussen 1875 en 1880 werd het oude kerkhof ontruimd en verplaatst naar de oostelijke zijde van het plein, aan de achterzijde van de nieuwe Sint-Pieterskerk. Een eerste deel van het nieuwe kerkhof werd in 1879 ingewijd door de deken Coeckelbergs, een tweede deel volgde in 1884. Het nieuwe kerkhof werd verbonden door de Secrétinlaan die oorspronkelijk voorzien werd van een dubbele rij kastanjebomen (zie Secrétinlaan).
In de tuin rondom het koor van de nieuwe kerk werden enkele oude graftombes geplaatst waaronder deze van de pastoor Joannes Balthasar, gestorven in 1791. In het huidige kerkhof kregen twee monumenten ter nagedachtenis van de twee Wereldoorlogen een voorname plaats aan de hoofdingang van de site, alsook het monument van Ferdinand Lenoir op een rond punt van de hoofdlaan. Enkele namen van voorname Jettenaren die in het kerkhof rusten zijn de families Neybergh, Titeca en Mennekens.
Beschrijving
De hoofdingang van het kerkhof bestaat uit vier massieve hardstenen kolommenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. waarvan de twee centrale bekroond door pinakelsSlanke beëindiging in de vorm van een gotisch torentje.. Het smeedijzerenTaai, ‘kneedbaar’ ijzer dat ambachtelijk wordt ‘gesmeed’ (gehamerd bij hoge temperatuur) tot decoratieve bouwonderdelen als tuinhekken, borstweringen… hek is deels bewaard. Een tweede ingang aan de hoek van de Heilig-Hartlaan en de Secrétinlaan bestaat uit twee bakstenen kolommenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. met hardstenen neggenAfwisselende opeenvolging van lange en korte zijden van natuurstenen hoekblokken of neggen (geprofileerd) in een bakstenen gevel. en een ijzeren hek. Het kerkhof wordt grotendeels afgesloten door een stenen muur.
Vlak achter de hoofdingang bevindt zich een cirkelvormig ereperk op verhoogd terrein met rocaille1. Schelp- of rotsachtig, asymetrisch ornament, waaraan rococo haar naam dankt. - 2. Tuinfolies of rotsachtige tuinconstructies. waarin stervormig pad en centraal het monument voor de soldaten en slachtoffers van de twee Wereldoorlogen. Het monument in witsteen werd in 1927 uitgevoerd door beeldhouwer F. Gysen. Ze stelt vier figuren voor met elkaar verbonden door hun geheven handen. Het ereperk wordt langs de buitenmuren geflankeerd door monumenten die herinneren aan de Tweede Wereldoorlog: aan de rechterzijde bevinden zich grafmonument van gesneuvelde soldaten en aan de linkerzijde het monument voor de gefusilleerde Jettenaren. Dit laatste monument in witsteen werd vervaardigd door P. Huyberechts en bestaat uit acht stèles, een centraal beeld van de slachtoffer gebonden aan een koord en langs weerszijden laagreliëfs waarin geknielde mannen. Verschillende van deze oorlogshelden werden herinnerd in Jetse straatnamen, waaronder de Gaston Biernauxstraat, de Henri Huybreghtsstraat, de Eugène Toussaintstraat, de priester Paul Le Rouxstraat, de Hubert van Eepoelstraat en de Priester Victor de Slooverstraat.
Een laan met twee ronde punten leidt naar de smallere dreven die rechthoekige plattegronden vormen waarin de graftombes zich bevinden. De oudste exemplaren zijn aan de zuidzijde van het kerkhof.
Grafmonumenten
Graftombe van Ferdinand Lenoir (1861-1915), afdelingshoofd van de staatsspoorwegen in Brussel, gefusilleerd door de Duitsers op 14 april 1915 (zie Ferdinand Lenoirstraat). Uitgevoerd door M. Desmare in 1925. Hardstenen graftombe met bronzen medaillonRonde of ovale cartouche. van de overledene, geheel bekroond door huilende dame in brons.
Grafmonument van de familie Du Pré, Pierre Joseph Dupré was burgemeester van Jette tussen 1773 en 1791 en eigenaar van de verdwenen woning in het Paul Garcetpark (zie gemeentelijk Paul Garcetpark en Dupréstraat). Uitgevoerd in 1878. MonumentaalZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. hardstenen grafmonument in de vorm van een sarcofaag.
Grafmonument van baron Nicolas Melchiade Bonaventure (1763-1831), burgemeester van Jette tussen 1812 en 1831 (zie Bonaventurestraat). Hardstenen grafmonument in de vorm van een kolomCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. met piramidale bekroning.
Grafmonument van Honoré Longtin, Jetse schepen, hardstenen graftombe met bronzen medaillonRonde of ovale cartouche. (zie Honoré Longtinstraat).
Grafmonument van Michel Swalus (1879-1947), stichter en pastoor van de Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesparochie en school, beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes (zie Leopold I straat nrs. 290, 305 en 307).
Grafmonument van Jef Mennekens (1877-1943), dichter, (toneel)schrijver en politicoloog (zie Withuis, Charles Woestelaan 183). Uitgevoerd door Basil Lamon in 1943. MonumentaalZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. grafmonument in steen met voorstelling van een open boek waartussen een jong meisje zit die een boek leest. Laagreliëf en gedicht op elke bladzijde van het monumentaleZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. boek.
Geschiedenis
Het eerste parochiekerkhof van Sint-Pieters-Jette dateert van de 12e eeuw en bevond zich rondom de verdwenen Romaanse11de eeuw – 13e eeuw. De Romaanse architectuur ontstond in een periode van relatieve politieke stabiliteit na de invasies en onrusten van de vroege middeleeuwen. Ze ontwikkelde zich tegelijkertijd in Frankrijk, Duitsland, Italië en Spanje, van waaruit ze zich over heel Europa verspreidde. De stijl putte inspiratie uit de Karolingische en Ottomaanse architectuur, die op hun beurt hun vormentaal baseerden op Romeinse en Byzantijnse voorbeelden. De Romaanse stijl kan beschouwd worden als de eerste grote kunststijl van het middeleeuwse Europa. Haar opkomst en verspreiding waren het resultaat van intensieve culturele uitwisselingen en religieuze dynamiek, met name vanuit het kloosterleven en de pelgrimsroutes. Ze werd vooral toegepast op religieuze architectuur, zoals kathedralen, kerken en kloosters. Kenmerkend voor Romaanse cultusgebouwen zijn massieve stenen muren met kleine rondboogvormige muuropeningen en rijkelijk gedecoreerde muurschilderingen. Decoratieve elementen maken veelvuldig gebruik van rondbogen, terugkerend in portalen, friezen, nissen en lisenen. Overdekking gebeurt doorgaans met een vlak houten gewelf, en minder vaak met stenen ton-, kruis- of koepelgewelven. Het grondplan is meestal een Latijns kruis met zijbeuken, en onder het koor bevindt zich vaak een crypte, bedoeld als begraafplaats of voor de bewaring van relieken. In Brussel zijn nauwelijks Romaanse kerken in hun oorspronkelijke toestand bewaard gebleven. De meeste cultusgebouwen zijn door de eeuwen heen vergroot, gemoderniseerd of gerestaureerd, waardoor vandaag slechts fragmentarische delen van deze eerste, historische fase van de bouwgeschiedenis zichtbaar zijn. Sint-Pieterskerk die zich op het huidige Kardinaal Mercierplein bevond en afhankelijk was van de abdij van Dieleghem. Ook bij de nieuwe 18e eeuwse Sint-Pieterskerk – die zich op dezelfde ligging bevond – bleef de locatie van het kerkhof bewaard. Het kerkhof vormde de laatste rustplaats voor een groot aantal kanunniken van de abdij van Dieleghem en leden van voorname Jetse families en burgemeesters waaronder de familie Dupré, de graven de Villegas en de baron Nicolas Bonaventure.
Op het einde van de 19e eeuw voorzag de gemeente Jette een nieuw plan van aanleg waarbij het voormalige Gemeenteplein (huidige Kardinaal Mercierplein) gemoderniseerd werd: verschillende gebouwen waaronder de kerk en het omliggend kerkhof werden afgebroken en het plein werd voorzien van nieuwe, statische gebouwen waaronder een derde Sint-Pieterskerk, een stationsgebouw en een gemeentehuis (zie kardinaal Mercierplein). Tussen 1875 en 1880 werd het oude kerkhof ontruimd en verplaatst naar de oostelijke zijde van het plein, aan de achterzijde van de nieuwe Sint-Pieterskerk. Een eerste deel van het nieuwe kerkhof werd in 1879 ingewijd door de deken Coeckelbergs, een tweede deel volgde in 1884. Het nieuwe kerkhof werd verbonden door de Secrétinlaan die oorspronkelijk voorzien werd van een dubbele rij kastanjebomen (zie Secrétinlaan).
In de tuin rondom het koor van de nieuwe kerk werden enkele oude graftombes geplaatst waaronder deze van de pastoor Joannes Balthasar, gestorven in 1791. In het huidige kerkhof kregen twee monumenten ter nagedachtenis van de twee Wereldoorlogen een voorname plaats aan de hoofdingang van de site, alsook het monument van Ferdinand Lenoir op een rond punt van de hoofdlaan. Enkele namen van voorname Jettenaren die in het kerkhof rusten zijn de families Neybergh, Titeca en Mennekens.
Beschrijving
De hoofdingang van het kerkhof bestaat uit vier massieve hardstenen kolommenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. waarvan de twee centrale bekroond door pinakelsSlanke beëindiging in de vorm van een gotisch torentje.. Het smeedijzerenTaai, ‘kneedbaar’ ijzer dat ambachtelijk wordt ‘gesmeed’ (gehamerd bij hoge temperatuur) tot decoratieve bouwonderdelen als tuinhekken, borstweringen… hek is deels bewaard. Een tweede ingang aan de hoek van de Heilig-Hartlaan en de Secrétinlaan bestaat uit twee bakstenen kolommenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. met hardstenen neggenAfwisselende opeenvolging van lange en korte zijden van natuurstenen hoekblokken of neggen (geprofileerd) in een bakstenen gevel. en een ijzeren hek. Het kerkhof wordt grotendeels afgesloten door een stenen muur.
Vlak achter de hoofdingang bevindt zich een cirkelvormig ereperk op verhoogd terrein met rocaille1. Schelp- of rotsachtig, asymetrisch ornament, waaraan rococo haar naam dankt. - 2. Tuinfolies of rotsachtige tuinconstructies. waarin stervormig pad en centraal het monument voor de soldaten en slachtoffers van de twee Wereldoorlogen. Het monument in witsteen werd in 1927 uitgevoerd door beeldhouwer F. Gysen. Ze stelt vier figuren voor met elkaar verbonden door hun geheven handen. Het ereperk wordt langs de buitenmuren geflankeerd door monumenten die herinneren aan de Tweede Wereldoorlog: aan de rechterzijde bevinden zich grafmonument van gesneuvelde soldaten en aan de linkerzijde het monument voor de gefusilleerde Jettenaren. Dit laatste monument in witsteen werd vervaardigd door P. Huyberechts en bestaat uit acht stèles, een centraal beeld van de slachtoffer gebonden aan een koord en langs weerszijden laagreliëfs waarin geknielde mannen. Verschillende van deze oorlogshelden werden herinnerd in Jetse straatnamen, waaronder de Gaston Biernauxstraat, de Henri Huybreghtsstraat, de Eugène Toussaintstraat, de priester Paul Le Rouxstraat, de Hubert van Eepoelstraat en de Priester Victor de Slooverstraat.
Een laan met twee ronde punten leidt naar de smallere dreven die rechthoekige plattegronden vormen waarin de graftombes zich bevinden. De oudste exemplaren zijn aan de zuidzijde van het kerkhof.
Grafmonumenten
Graftombe van Ferdinand Lenoir (1861-1915), afdelingshoofd van de staatsspoorwegen in Brussel, gefusilleerd door de Duitsers op 14 april 1915 (zie Ferdinand Lenoirstraat). Uitgevoerd door M. Desmare in 1925. Hardstenen graftombe met bronzen medaillonRonde of ovale cartouche. van de overledene, geheel bekroond door huilende dame in brons.
Grafmonument van de familie Du Pré, Pierre Joseph Dupré was burgemeester van Jette tussen 1773 en 1791 en eigenaar van de verdwenen woning in het Paul Garcetpark (zie gemeentelijk Paul Garcetpark en Dupréstraat). Uitgevoerd in 1878. MonumentaalZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. hardstenen grafmonument in de vorm van een sarcofaag.
Grafmonument van baron Nicolas Melchiade Bonaventure (1763-1831), burgemeester van Jette tussen 1812 en 1831 (zie Bonaventurestraat). Hardstenen grafmonument in de vorm van een kolomCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. met piramidale bekroning.
Grafmonument van Honoré Longtin, Jetse schepen, hardstenen graftombe met bronzen medaillonRonde of ovale cartouche. (zie Honoré Longtinstraat).
Grafmonument van Michel Swalus (1879-1947), stichter en pastoor van de Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesparochie en school, beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes (zie Leopold I straat nrs. 290, 305 en 307).
Grafmonument van Jef Mennekens (1877-1943), dichter, (toneel)schrijver en politicoloog (zie Withuis, Charles Woestelaan 183). Uitgevoerd door Basil Lamon in 1943. MonumentaalZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. grafmonument in steen met voorstelling van een open boek waartussen een jong meisje zit die een boek leest. Laagreliëf en gedicht op elke bladzijde van het monumentaleZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. boek.
Bronnen
Publicaties en studies
MONTEYNE, A., Herkomst van de straatnamen van Jette, Jette, 1994.
NOTERMAN, J.A.M., Guide des cimetières de Bruxelles, ed. J.-M. Collet, Braine-l’Alleud, 1998, pp. 335-341.
PAULUS, G., Jette, Guides des communes de la Région Bruxelloise, CFC-éditions, Bruxelles, 2000, pp. 7-8.
VANDERVELDE, Cecilia, Les champs de repos de la Région bruxelloise. Etude de l’architecture et de la sculpture funéraires, des symboles et des épitaphes. Inventaires, Brussel, 1997, pp. 101-128.
Tijdschriften
GUYOT, G., ‘Les églises successives Saint-Pierre à Jette’, Le Folklore brabançon, 1977, 13, pp. 73-88.
DE MEULEMEESTER, M., ‘Een bladzijde uit de geschiedenis van Jette’, Eigen schoon en de Brabander, 1913, pp. 134-140.
Files
Opmerkelijke bomen in de nabijheid
