Sint-Jozefskerk

Vrijstaand kerkgebouw in brutalistischePeriode: ca. 1950 – 1980. Het brutalisme is een stroming die voortkomt uit het modernisme en ontstaat na de Tweede Wereldoorlog. In België ontwikkelt de stroming zich vanaf ca. 1960. Het brutalisme laat zich inspireren door de late werken van Le Corbusier, gekenmerkt door expressieve en rauwe vormen. De stijl benadrukt de eerlijkheid van de architectuur door bouwmaterialen zichtbaar en onafgewerkt te tonen. Kenmerkend zijn zichtbaar metselwerk en ruw beton, waarin vaak de afdruk van de bekisting behouden blijft. De gebouwen hebben doorgaans een massieve en monumentale uitstraling, met repetitieve geometrische vormen en een sober, soms streng karakter. De architectuur is functioneel opgevat en gericht op eenvoud en structurele leesbaarheid. In Brussel wordt de stijl vooral toegepast op kantoor- en appartementsgebouwen, vaak opgevat als grootschalige gehelen, maar ook in kerken - onder meer in de context van het Tweede Vaticaans Concilie - en openbare gebouwen. Het brutalisme kadert in de naoorlogse stedelijke expansie van de tweede kroon van het Gewest, die gepaard ging met een sterke vraag naar moderne en functionele infrastructuur. Hoewel het brutalisme minder vaak voorkomt in individuele woningen en kleinschalige gebouwen, heeft de stijl een belangrijk bijdrage geleverd aan het Brusselse architectuurlandschap van de tweede helft van de 20e eeuw. stijl gebouwd in opdracht van de kerkfabriek Sint-Jozef en naar ontwerp van de architect Marc Dessauvage, 1964-1966.

Historiek
De Sint-Jozefkerk in de Dieleghemwijk werd in 1964-1966 gebouwd op de locatie van de voormalige abdij van Dieleghem. Na de afschaffing van de abdij van Dieleghem in 1796, werden de gebouwen verkocht met de verplichting voor de koper om de religieuze bouwwerken te slopen: de abdijkerk en het kloosterpand werden de twee daaropvolgende jaren met de grond gelijk gemaakt. Enkel de abtswoning werd bewaard en omgeven door een weelderig park met talrijke bomen, die verkocht werd als buitenhuis. Na een opeenvolging van verschillende eigenaars werd het landgoed in 1898 verkocht aan de dokter Alphonse Capart die er enkele jaren woonde met zijn familie en het domein vanaf 1929 liet verkavelen.

Met het oog op de nieuwe wijk en de bijhorende bevolkingstoename werd reeds snel besloten tot de creatie van een nieuwe parochie. In januari 1929 erkent het aartsbisdom van Mechelen de kapelanij die afhangt van de Sint-Pietersparochie van Jette, en in december 1930 wordt de nieuwe Sint-Jozefparochie erkend als succursale kerk. De abtswoning van Dieleghem dient daarbij als voorlopige kapel en een Norbertijn van de abdij van Grimbergen, de kanunnik Deleux, wordt aangesteld als eerste pastoor van de parochie.

De verstedelijking van de Dieleghemwijk gaat echter moeizaam van start en het is pas vanaf het begin van de jaren 1950 dat de eerste straten worden aangelegd en voorzien van ééngezinswoningen en kleine appartementsgebouwen. In 1964 dient de raad van de kerkfabriek een vraag tot bouwvergunning in voor de creatie van het nieuw parochiaal centrum met kerkgebouw. Het gebouw is een ontwerp van de befaamde architect Marc Dessauvage (1931, Moorslede – 1984, Brugge) en situeert zich op een voorplein aan de hoek van de Remy Soetensstraat, de Jaak Pieter Ballingslaan en de Joseph Schuermansstraat.




Het gebouw getuigt van de nieuwe kerkelijke architectuur typisch voor de periode net na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) waarbij de kerk als ‘huis voor de gemeenschap’ diende en ze zowel architecturaal als organisatorisch gemoderniseerd werd om een nauwer contact met de gelovigen mogelijk te maken. In de jaren 1960 ontwerpt Marc Dessauvage een twintigtal parochiekerken in Brussel en Vlaanderen die hij zelf omschreef als ‘woonkerken’. Deze typeren zich als sobere, geometrische volumes in baksteen, beton en hout met gesloten gevels in combinatie met grote glaspartijen. Ook wordt bijzondere aandacht besteed aan de organisatie van het interieur waarbij de gebedsruimte een eenvoudig grondplan heeft en het altaar vaak omgeven wordt door zitplaatsen in U-vorm die het zicht voor alle gelovigen optimaal maakt.

Volgens dit eerste project is het grondplan van de Sint-Jozefkerk rechthoekig onder plat dak met een aanpalend, lager volume voor de weekkapel en de berging en twee kleine volumes met luifelsAfdak boven de ingang van een huis of handelszaak. die de hoofd- en zij ingangen van het gebouw markeren. Het gebouw wordt opgetrokken in donkerrode, bezande baksteen (Paepesteen) met bovenaan de gevels brede betonranden. Horizontale vensterpartijen met stalen schrijnwerkVerzameling van al het (niet-constructief) houten materiaal zoals deuren, vensterkozijnen, erkeronderdelen, kroonlijst, …; bij uitbreiding ook materiaal in aluminium, PVC, ...  bevinden zich tussen beide zones. De hoeken van de gevels worden voorzien van ruime vensterpartijen met een verticale geleding. De omgeving rondom het kerkgebouw wordt tevens in het bouwontwerp voorzien en bestaat uit twee grote trappartijen die leiden naar beide ingangen. De hoofdingang naar de Remy Soetensstraat omvat een voorplein en aan de hoek van beide ingangen worden een zestal bomen voorzien.

In 1965 dient de nieuwe pastoor van de Sint-Jozefparochie, de heer Frans Tobback, een vraag tot wijziging van de bouwvergunning in: het ontwerp van het cultusgebouw wordt aangepast en het programma uitgebreid. De betonnen gevelelementen verdwijnen en worden vervangen door een afgeschuindSchuine vlakke kant aan een houten of stenen bouwonderdeel. dakvolume in kopervlakken met opstaande ribben. Verschillende horizontale raampartijen worden weggelaten en vervangen door verticale exemplaren.
Wat betreft de interieurvolumes wordt het niveau van de gebedsruimte verhoogd om een nieuwe kelderverdieping mogelijk te maken waarin zich twee grote conferentiezalen, twee sacristieën, sanitair, berg- en technische ruimtes bevinden. Het grondniveau van de gevel langs de zuidzijde wordt ingegraven zodoende meer licht te geven aan deze kelderruimtes.
Ook de omgeving rondom de kerk, en in het bijzonder de trappartij langs de Remy Soetensstraat, wordt aangepast aan de nieuwe bouwplannen: de trappartij volgt geen strak rechthoekig volume meer maar is groter en breder waardoor ze een monumentaalZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. effect krijgt dat integraal deel uitmaakt van het kerkgebouw.

De evolutie van het ontwerp van de Sint-Jozefkerk is reeds te zien op een eerste voorproject dat werd uitgegeven in het hedendaags tijdschrift Art d’Eglise in 1964. Hierbij heeft het cultusgebouw een nog veel uitgesprokener brutalistischPeriode: ca. 1950 – 1980. Het brutalisme is een stroming die voortkomt uit het modernisme en ontstaat na de Tweede Wereldoorlog. In België ontwikkelt de stroming zich vanaf ca. 1960. Het brutalisme laat zich inspireren door de late werken van Le Corbusier, gekenmerkt door expressieve en rauwe vormen. De stijl benadrukt de eerlijkheid van de architectuur door bouwmaterialen zichtbaar en onafgewerkt te tonen. Kenmerkend zijn zichtbaar metselwerk en ruw beton, waarin vaak de afdruk van de bekisting behouden blijft. De gebouwen hebben doorgaans een massieve en monumentale uitstraling, met repetitieve geometrische vormen en een sober, soms streng karakter. De architectuur is functioneel opgevat en gericht op eenvoud en structurele leesbaarheid. In Brussel wordt de stijl vooral toegepast op kantoor- en appartementsgebouwen, vaak opgevat als grootschalige gehelen, maar ook in kerken - onder meer in de context van het Tweede Vaticaans Concilie - en openbare gebouwen. Het brutalisme kadert in de naoorlogse stedelijke expansie van de tweede kroon van het Gewest, die gepaard ging met een sterke vraag naar moderne en functionele infrastructuur. Hoewel het brutalisme minder vaak voorkomt in individuele woningen en kleinschalige gebouwen, heeft de stijl een belangrijk bijdrage geleverd aan het Brusselse architectuurlandschap van de tweede helft van de 20e eeuw. karakter, dat zich kenmerkt door een strakke, kubistische vorm met een schuine muur aan de hoek van de J.P. Ballingslaan en de J. Schuermansstraat en een vlak plafond dat deels lijkt te zweven boven de gevelmuur. De wijziging van de plannen is wellicht te wijten aan een combinatie van financiële redenen, de smaak van de kerkfabriek en de eisen voor het programma van het kerkgebouw.

De eerste steenlegging van de Sint-Jozefkerk vindt plaats in 1966 en drie jaar later, in april 1969 wordt het cultusgebouw ingewijd.

De Sint-Jozefkerk wordt sinds ca. 2015 verhuurd aan de Oekraïense Apostolische pinksterkerk van Mont de Sion die het gebouw recent aankocht en het gebruikt om zijn liturgische vieringen te celebreren.


Beschrijving
Exterieur
Rechthoekig grondplan met aanpalend rechthoekig volume, geheel onder plat dak. Spel van geometrische volumes door de hoge bakstenen muur met afgeschuindSchuine vlakke kant aan een houten of stenen bouwonderdeel. volume in kopervlakken met opstaande ribben en verticale vensterpartijen van verschillende afmetingen in zowel de gevelvlakken als het afgeschuindSchuine vlakke kant aan een houten of stenen bouwonderdeel. volume. Twee kleine, lagere volumes langs de noord- en oostelijke gevels met betonnen bovenrand en brede houten deuren waarin zich de ingangsportalen bevinden naar de grote gebedsruimte en de weekkapel.

Langs de westgevel reikt het afgeschuindSchuine vlakke kant aan een houten of stenen bouwonderdeel., koperen volume verder naar beneden toe. De zuidgevel wordt ingegraven en reikt tot aan de kelderverdieping die verlicht wordt door grote raampartijen. Het stalen schrijnwerkVerzameling van al het (niet-constructief) houten materiaal zoals deuren, vensterkozijnen, erkeronderdelen, kroonlijst, …; bij uitbreiding ook materiaal in aluminium, PVC, ...  met geometrische verdelingen is behouden.

Het kerkgebouw wordt langs drie zijdes omgeven door grasbermen en -plantsoenen. Langs de J.P. Ballingslaan bevindt zich een kleine bordestrap met betonnen traptredes. Langs de R. Soetensstraat dito bordestrap met dubbele trappartij voorzien van een centrale esplanade die dienst doet als voorplein. Het geheel wordt langs de straatzijde afgesloten door een bakstenen muur (die recent verbreed werd).

Interieur
De gebedsruimte getuigt van een sobere en functionele stijl waarbij de bakstenen muren zichtbaar werden gelaten. De rechtstreekse verlichting van de muuropeningen en het afgeschuindSchuine vlakke kant aan een houten of stenen bouwonderdeel. dakvolume geven de ruimte overvloedig veel licht. De ingang langs de J.P. Ballingslaan wordt voorzien van een bakstenen muurtje om de toegang discreter te maken.

Het altaar bevindt zich op een licht verheven podium en wordt omgeven door doorlopende , houten banken, opgesteld in U- op een trappartij in dezelfde U-vorm. Geometrische glas-in-loodramen in de grote vensterpartijen van de gebedsruimte en de traphal, wellicht van een latere periode.

Thans werden de liturgische elementen (een Christusbeeld aan het kruis en een beeld van de Maagd Maria met kind afkomstig van de voormalige abdij van Dieleghem) zowel als het orgel (vervaardigd door Jean-Pierre Drap, 1964) verwijderd om zich aan te passen aan de nieuwe functie van de ruimte. De doorlopende  banken die zich kenmerken door hun moderne en strakke stijl werden behouden. De weekkapel en de ruimtes in de kelderverdieping werden grondig gerenoveerd


Motivering erfgoedwaarden
Artistieke waarde
Het cultusgebouw is representatief voor het modernismeHet modernisme duidt elke architectuur aan die getuigt van een streven naar innovatie door middel van een uitgepuurde vormentaal. De zuiverste vorm, die vaak wordt aangeduid als de internationale stijl, wordt gekenmerkt door een rationele plattegrond, eenvoudige geometrische vormen, een draagstructuur (vaak in beton) met een plat dak, lichte wanden en het gebruik van moderne materialen (industriële materialen zoals gewapend beton, staal, glas). Hoewel maar weinig gebouwen de zuiverheid van de internationale stijl bereiken, drukken vele modernistische bouwwerken toch een duidelijk verlangen tot rationalisering uit. Kenmerkend zijn regelmatige bakstenen bekleding, sobere volumes en sterk gereduceerde decoratie. Het modernisme zal wereldwijd diverse architectuurstromingen beïnvloeden. Modernisme van het interbellum Periode: ca. 1920 – 1940 In Brussel is het modernisme van het interbellum soms moeilijk te onderscheiden van de art deco (zie “pakketbootstijl”), vooral in de beginfase van de stroming: hoewel met nieuwe bouwkundige vormen wordt geëxperimenteerd, blijft er nog een duidelijke gehechtheid aan het ornamentale gebruik van traditionele materialen. De rode draad van het modernisme bestaat uit de soberheid van de vormen, het gebruik van vensterregisters of liggende rechthoekige vensters en de afwezigheid van decoratie. De geaccentueerde horizontale voegen (of schaduwvoegen), de platte daken en de vensters die op het gevelvlak aansluiten zijn evenzeer kenmerkend voor de stijl. Naoorlogs modernisme Periode: ca. 1940 – 1960 Het naoorlogse modernisme (jaren 1940-1960) is herkenbaar aan verschillende karakteristieke elementen: een gevelindeling met een sobere esthetiek (eenvoudige lijnen, geen ornamenten), grote gevelopeningen die door het glas het natuurlijke licht en het gevoel van openheid versterken alsook de keuze en toepassing van materialen, zoals zichtbare baksteen, breuksteen en metaal. Deze architectuur verwerkt in sommige gevallen subtiele details, zoals reliëfspel in het metselwerk, omlijstingen van gevelopeningen in natuursteen en/of uitgevoerd in uitspringend metselwerk, kordons in natuursteen die de verdiepingen benadrukken en soms een decoratief bas-reliëf. Gevelopeningen worden zeer vaak als vensterregisters (vensterstroken) uitgevoerd, soms met metalen vensterleuning (met een sober en functioneel ontwerp, zonder overbodige details, gericht op het gebruiksgemak). Voor eengezinswoningen wordt vaak gekozen voor de bel?etagetypologie, aangezien in die periode de auto toegankelijker wordt. Ludiek modernisme, ook wel Expo 58-stijl genoemd Periode: ca. 1950 – 1965 Het ludiek modernisme of de expostijl (soms ook Robbedoesstijl, naar de stripreeks waarin dergelijke woningen in die periode figureerden), dankt zijn naam aan de wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel. Het is een kortstondige tendens binnen het modernisme die zich ontwikkelt eind de jaren 1950 en verdwijnt begin de jaren 1960. De Expo 58?stijl weerspiegelt het optimisme van die periode en geeft het functionalisme een menselijke toets door een nieuwe vormentaal te introduceren, die onder meer bestaat uit V?kolommen, uitstekende kroonlijsten en luifels, boemerangvormige deurklinken, zigzagvormige borstweringen, stervormige motieven, gekleurde sandwichpanelen en decoratief latwerk. De stijl hanteert graag diagonale lijnen, onregelmatige, hoekige of gebogen vormen. De toegepaste structuren zijn licht (de draagstructuur wordt vaak zichtbaar gelaten) en de kleuren zijn dikwijls levendig en contrastrijk. De voorkeur gaat uit naar moderne materialen zoals beton, metaal en grote glaspartijen. In Brussel kent de tendens een groot succes in de wijken van de stadsrand die tegen het einde van de jaren 1950 worden ontwikkeld. Laat modernisme Periode: ca. 1970-1980 Tijdens de jaren 1970 en 1980 haalt de residentiële architectuur de mosterd bij de uiteenlopende tendensen van die periode. In het late modernisme zijn niet alleen de basisprincipes van het modernisme terug te vinden (rationaliteit, eenvoudige volumes, weinig ornamenten, functionele organisatie van de ruimte), maar ook elementen van het brutalisme (leesbaarheid van de structuur en benadrukking van ruwe materialen). Toch worden die principes verzacht door toegevingen die de wens weerspiegelen om moderniteit te verzoenen met de verwachtingen van de middenklasse, die geeft om comfort en streeft naar inpassing in het bestaande stadsweefsel. In die laat modernistische realisaties staan zichtbare (ruwe) baksteen, het samenspel van open en gesloten vlakken (blinde muren en glaspartijen), insprongen en hoogteverschillen en sobere kubusvormige volumes centraal. Bepaalde contextbepalende elementen worden ingewerkt, zoals hellende daken met dakpannen in residentiële wijken. Ook daken lenen zich tot spelen met in- en uitsprongen, hoogteverschillen, open en gesloten vlakken. In appartementsgebouwen krijgen de gevels ritme aan de hand van prefabmodules en brede balkons met metalen en glazen borstweringen (rookglas). Het Brusselse laat modernisme van de jaren 1970-1980 kan dan ook worden gezien als een fase van rationalisering en verspreiding van het modernisme, toegepast op een breed scala aan residentiële typologieën. Het getuigt van een periode waarin architectuur tegelijk praktisch, economisch en modern wilde zijn en zich tevens wilde verankeren in een lokale materialiteit en in vormen aangepast aan het dagelijkse gebruik. Dat erfgoed, dat niet spectaculair is en soms als strak wordt beschouwd, vertegenwoordigt niettemin een essentiële fase in de evolutie van het Brusselse stadslandschap en luidt de overgang in tussen het naoorlogse klassieke modernisme en de opkomst van het postmodernisme in de jaren 1980. en meer bepaald de brutalistischePeriode: ca. 1950 – 1980. Het brutalisme is een stroming die voortkomt uit het modernisme en ontstaat na de Tweede Wereldoorlog. In België ontwikkelt de stroming zich vanaf ca. 1960. Het brutalisme laat zich inspireren door de late werken van Le Corbusier, gekenmerkt door expressieve en rauwe vormen. De stijl benadrukt de eerlijkheid van de architectuur door bouwmaterialen zichtbaar en onafgewerkt te tonen. Kenmerkend zijn zichtbaar metselwerk en ruw beton, waarin vaak de afdruk van de bekisting behouden blijft. De gebouwen hebben doorgaans een massieve en monumentale uitstraling, met repetitieve geometrische vormen en een sober, soms streng karakter. De architectuur is functioneel opgevat en gericht op eenvoud en structurele leesbaarheid. In Brussel wordt de stijl vooral toegepast op kantoor- en appartementsgebouwen, vaak opgevat als grootschalige gehelen, maar ook in kerken - onder meer in de context van het Tweede Vaticaans Concilie - en openbare gebouwen. Het brutalisme kadert in de naoorlogse stedelijke expansie van de tweede kroon van het Gewest, die gepaard ging met een sterke vraag naar moderne en functionele infrastructuur. Hoewel het brutalisme minder vaak voorkomt in individuele woningen en kleinschalige gebouwen, heeft de stijl een belangrijk bijdrage geleverd aan het Brusselse architectuurlandschap van de tweede helft van de 20e eeuw. stijl: te herkennen aan de expressieve en rauwe vormen bestaande uit een sobere, geometrische vormentaal en het gebruik van zichtbare bouwmaterialen (baksteen en beton). Ook het interieur getuigt van dezelfde stijl waarbij het functionalismePeriode: ca. 1920 – 1980 Het functionalisme is een architectuurstroming die vanaf de jaren 1920 opkomt. De stroming berust op een eenvoudig principe: de vorm van een gebouw moet rechtstreeks voortvloeien uit zijn functie. Dat basisprincipe wordt in het interbellum binnen de modernistische architectuur toegepast. In België ontwikkelt de zuiver functionalistische architectuur zich na de Tweede Wereldoorlog, voornamelijk in het kader van grootschalige stadsprojecten met belangrijke bouwkundige en maatschappelijke impact, doordat het economische karakter van het functionalisme en zijn vermogen om efficiënt in te spelen op de behoeften van de wederopbouw bijzonder goed aansluiten bij de realisaties die dan worden opgestart. De stroming wordt gekenmerkt door een monofunctioneel ontwerp, waarbij de vorm uitsluitend de uitdrukking is van het gebruik of de functie. Ook typisch voor het functionalisme zijn hoge en sobere bouwwerken die streven naar maximale ruimtelijke en materiële efficiëntie. Er wordt volledig gebroken met historische stijlen en/of overbodige ornamenten worden geweerd. Die ingrepen hebben het fenomeen van de verbrusseling mee vormgegeven: ze hebben immers geleid tot grootschalige stadsvernieuwing met torens en brede boulevards. Het gebruik van beton is evenzeer een kenmerk van het functionalisme, aangezien het een materiaal is dat een grotere weerstand, duurzaamheid en onderhoudsvriendelijkheid biedt dan traditionele materialen. Beton maakt bovendien lichtere en meer economische structuren mogelijk, onder meer doordat bouwonderdelen kunnen worden geprefabriceerd en gestandaardiseerd. Functionalisme komt onder andere voor in bedrijfsarchitectuur, in residentiële complexen met woontorens en in openbare gebouwen (scholen, commissariaten). Vanaf het einde van de jaren 1970 ontwikkelt het postmodernisme zich als reactie op het functionalisme en herintroduceert het traditionele materialen zoals marmer en natuursteen. Ook decoratieve accenten worden opnieuw toegevoegd. primeert. De gebedsruimte valt op door zijn ruimtelijkheid en rijke, natuurlijke verlichting en heeft een strakke en sobere inrichting met modern, houten meubilair (doorlopende banken). Het cultusgebouw heeft zijn integriteit en authenticiteit behouden.
Het cultusgebouw is representatie voor het werk van de befaamde Vlaamse architect Marc Dessauvage die tijdens de jaren 1960 een groot aantal ‘woonkerken’ ontwierp in Brussel en Vlaanderen. Zijn kerken baseren zich op de ontwerpprincipes van Ludwig Mies van der Rohe en Le Corbusier en getuigen van een radicale, moderne kerkelijke architectuur.

Historische waarde
Het cultusgebouw is representatief voor de typologie van parochiekerken en illustreert de ontwikkeling van de Sint-Jozefparochie in samenhang met de verstedelijking van de Dieleghemwijk. De parochie werd in 1929 opgericht, in dezelfde periode waarin Antoine Capart de verstedelijking van de wijk initieerde door zijn gronden rond de voormalige abtswoning van Dieleghem te verkavelen en te verkopen. Bijna 40 jaar later – of tijdens de meest intense bouwwoede van de wijk – werd de definitieve kerk gerealiseerd (1966).
De kerk is eveneens representatief voor de cultusgebouwen die na het Tweede Vaticaans Concilie werden gebouwd. Dit concilie bracht ingrijpende veranderingen teweeg in de wijze waarop katholieke kerken werden ontworpen en ingericht. Nieuwe kerkgebouwen worden gekenmerkt door een functionele en moderne architectuur. De traditionelePeriode: 17e-18e eeuw In Brussel verwijst traditionele architectuur naar een specifieke bouwwijze tijdens de periode die de 17e eeuw en de eerste helft van het 18e eeuw omvat. Het betreft een bouwtechniek waarbij bakstenen metselwerk, gemetseld met kalkmortel, wordt gecombineerd met natuursteen (onderbouw of plint, kruisvensters, kroonlijst, enz.) op een draagstructuur die bestaat uit een assemblage van zichtbare hoofdbalken en houten vloerbalken, die de muurvlakken onderling verbinden door middel van smeedijzeren ankers, zichtbaar in de gevel (rechte ankers of lelieankers). De vloeren zijn opgebouwd uit vrij brede planken, en de vertrekken worden soms ontsloten door een houten wenteltrap met centrale kern. De ruimte onder het dakgebinte beschikt over een verhoogde dakvoet en genummerde spanten. Onder het gebouw bevindt zich een stenen kelder, gemetseld met kalkmortel en overdekt door een groot, licht afgeplat tongewelf, dat haaks op de straat is georiënteerd. Die techniek wordt gebruikt voor de bouw van woonhuizen en komt voornamelijk voor in het historische centrum van Brussel. Gezien de woondichtheid en de smalle percelen is het meest voorkomende woningtype het diephuis. Een diephuis heeft een rechthoekig grondplan en bestaat uit drie opeenvolgende delen: een voorhuis, een binnenkoer en een achterbouw (het achterhuis). Beide volumes worden verbonden door een zijvleugel. Dwarshuizen, met een zadeldak evenwijdig met de straat, komen eerder voor buiten de gebieden met hoge dichtheid of langs invalswegen. De gevel blijft trouw aan de middeleeuwse puntgevel, waarvan het prototype in Brussel in de 15e eeuw opduikt. Bij dat type gevel versmallen de bovenzijden trapsgewijs of lopen ze, zij het minder frequent, via doorlopende hellingen uit in een punt. In de loop van de 17e eeuw wordt de topgevel verrijkt met decoratie die aan lokale varianten van de renaissance- en barokstijlen ontleend zijn (gebogen lijnen, voluten, rechte of omgekeerde consoles). Het fronton wordt pas courant toegepast vanaf de jaren 1730–1740. kruiskerk met toren maakt plaats voor een meer bescheiden zaalkerk, waarbij de toren vaak achterwege wordt gelaten. De cultusgebouwen onderscheiden zich door hun eenvoud, het gebruik van hedendaagse bouwmaterialen en lichtrijke ruimtes. Het interieur wordt aangepast aan de nieuwe liturgische voorschriften, waarbij de nadruk ligt op de ruimtelijke organisatie en de actieve deelname van de gelovigen. Het altaar bevindt zich op een laag podium en wordt omringd door zitplaatsen.

Sociale waarde
De Sint-Jozefkerk is representatief voor moderne zaalkerken op menselijke maat. De gebouwen kenmerken zich door hun ruimtelijkheid en soberheid met een minimum aan meubilair en cultusobjecten en waarbij de participatie van de parochianen wordt vergemakkelijkt en bevorderd.

Stedenbouwkundige waarde
Het cultusgebouw heeft contextuele waarde omdat het een herkenningspunt vormt in het stedelijk landschap: het gebouw is vrijstaand en wordt omgeven door een voorplein langs de Remy Soetensstraat en een vegetale zone met bomen.