De Japanse Toren en het Chinees Paviljoen

Geschiedenis

De Japanse Toren en het Chinees Paviljoen, gelegen aan de Van Praetlaan in de rand van het Koninklijk Domein van Laken, vinden hun oorsprong in 1900, toen Leopold II de Wereldtentoonstelling van Parijs bezocht. Hij ontmoette er de Parijse architect Alexandre Marcel, die er de Grand Prix in de wacht sleepte, onder meer dankzij zijn attractie “Le Tour du Monde” die hij ontwierp in opdracht van de Compagnie des Messageries Maritimes. “Le Tour du Monde” sprak Leopold II meteen aan, en meer in het bijzonder de Japanse Toren en de toegangsportiek die onderdeel van het monument zijn. De koning vroeg aan A. Marcel een soortgelijk project uit te werken voor zijn park in Laken. De architect dacht aan een complex bestaande uit vier gebouwen: een Japanse Toren, een Chinees Paviljoen, een kiosk en een bijgebouw.

De Japanse Toren werd tussen 1901 en 1904 gebouwd. Het is niet duidelijk waarvoor hij oorspronkelijk diende, hoewel hij zowel onthaal- als tentoonstellingsruimten bevatte: al heel snel werden in het gebouw Japanse producten tentoongesteld. De werkzaamheden voor het Chinees Paviljoen, dat tegenover de Japanse Toren staat, begonnen in 1903 en eindigden met de volledige uitrusting van een luxerestaurant in 1910. Er werd echter nooit een exploitant voor gevonden.

Het Paviljoen en de Toren werden aan de Belgische staat overgedragen volgens de akkoorden van de Akte toegevoegd aan het Verdrag tot Afstand van de Onafhankelijke Congostaat aan België (maart 1908). De Belgische staat delegeerde aan het ministerie van Buitenlandse Zaken de verantwoordelijkheid om van de bijgebouwen van het Handelsmuseum monumenten te maken.
De Toren werd een informatiecentrum over Japan en een permanente tentoonstellingsruimte voor handelsproducten. Het Chinees Paviljoen werd in 1913 voor het publiek opengesteld als handelsbeurs voor producten uit het Verre Oosten (onder meer porselein, zijde, meubelen en tapijten).

De Eerste Wereldoorlog maakte een einde aan de activiteiten en de bestemmingen van beide monumenten.

Bij K.B. van 15.10.1921 kwamen het Chinees Paviljoen en de Japanse Toren onder de bescherming van het Departement Kunst en Wetenschap te staan, en het beheer werd op de huidige KMKG overgedragen. De monumenten openden opnieuw hun deuren in 1922, onder het beheer van de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis (KMKG). Tijdens de Wereldtentoonstelling van Brussel in 1935 werden ze tijdelijk verbouwd tot vitrine van de verzameling Verre Oosten van de Koninklijke Musea. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging de site voor een tweede keer dicht.

Als gevolg van herhaaldelijke problemen rond waterdichtheid, onderhoud en bewaking, moest de Japanse Toren gedurende meer dan 40 jaar zijn deuren sluiten, tot aan zijn gedeeltelijke restauratie ter gelegenheid van Europalia Japan in 1989.

Dankzij het legaat Henri Verhaeghe de Naeyer kreeg het Chinees Paviljoen vanaf 1946 een museologische bestemming waarin de totaliteit van het Chinese en Japanse exportporselein van na de 15e eeuw werd opgenomen. Het paviljoen werd grondig gerestaureerd tussen 1988 en 1995, toen het opnieuw voor het publiek werd opengesteld.

In 2013 werd het Chinees Paviljoen voor het publiek gesloten ingevolge ernstige infrastructuurproblemen. Momenteel loopt een renovatie- en restauratieproject. De kunstwerken zijn overgebracht naar de reserves van de KMKG en enkele topstukken uit de collectie Chinees exportporselein worden in de China-zalen van de KMKG tentoongesteld.


Beknopte beschrijving van de Japanse Toren

Het monument staat in een Japanse tuin en bestaat uit drie aparte delen: (A) een ingangspaviljoen, (B) een overdekte galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. en (C) een toren of pseudopagode.

(A) Het ingangspaviljoen:

Ingangspaviljoen dat werd gebruikt voor het panorama “Le Tour du Monde” op de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1900. Gebouw met rechthoekige plattegrond en twee bouwlagen, in bruin exotisch hout, op een sokkelHoge plint van een gevel; fungeert als voetstuk in ordonnantie van de gevel. van baksteen en natuursteen. Gemaakt van oorspronkelijke Japanse elementen (besteld in Tokio bij timmerman Komatsu Mitsushige).

Centraal, dubbele gebeeldhouwde zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. rond panelen1. Dunne (houten) plaat, gevat in een omlijsting van stijlen en regels van deuren, lambriseringen en plafonds; - 2. Gevelversiering in de vorm van een in- (spiegel) of uitspringende (paneel) rechthoekige omlijsting. versierd met draken en feniksen. In het midden, monumentaleZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. deur met brede geciseleerdeBewerking van natuursteen waardoor een geribd oppervlak ontstaat. vleugels. Achter de dubbele zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. en aan de zijkanten, muuropeningen met claustra’s op de benedenverdieping, balkons op de verdieping. KroonlijstenStelselmatig uitkragende geprofileerde lijst boven een muur of een ander belangrijk bouwdeel (entablement). en balkons op bewerkte consolesVoornamelijk voluut- of S-vormig kraagstuk, soms ook louter decoratief. versierd met leeuwenmotieven. Koperen zadeldakDak met twee hellende dakvlakken. met randen en nokelementen in traditionelePeriode: 17e-18e eeuw In Brussel verwijst traditionele architectuur naar een specifieke bouwwijze tijdens de periode die de 17e eeuw en de eerste helft van het 18e eeuw omvat. Het betreft een bouwtechniek waarbij bakstenen metselwerk, gemetseld met kalkmortel, wordt gecombineerd met natuursteen (onderbouw of plint, kruisvensters, kroonlijst, enz.) op een draagstructuur die bestaat uit een assemblage van zichtbare hoofdbalken en houten vloerbalken, die de muurvlakken onderling verbinden door middel van smeedijzeren ankers, zichtbaar in de gevel (rechte ankers of lelieankers). De vloeren zijn opgebouwd uit vrij brede planken, en de vertrekken worden soms ontsloten door een houten wenteltrap met centrale kern. De ruimte onder het dakgebinte beschikt over een verhoogde dakvoet en genummerde spanten. Onder het gebouw bevindt zich een stenen kelder, gemetseld met kalkmortel en overdekt door een groot, licht afgeplat tongewelf, dat haaks op de straat is georiënteerd. Die techniek wordt gebruikt voor de bouw van woonhuizen en komt voornamelijk voor in het historische centrum van Brussel. Gezien de woondichtheid en de smalle percelen is het meest voorkomende woningtype het diephuis. Een diephuis heeft een rechthoekig grondplan en bestaat uit drie opeenvolgende delen: een voorhuis, een binnenkoer en een achterbouw (het achterhuis). Beide volumes worden verbonden door een zijvleugel. Dwarshuizen, met een zadeldak evenwijdig met de straat, komen eerder voor buiten de gebieden met hoge dichtheid of langs invalswegen. De gevel blijft trouw aan de middeleeuwse puntgevel, waarvan het prototype in Brussel in de 15e eeuw opduikt. Bij dat type gevel versmallen de bovenzijden trapsgewijs of lopen ze, zij het minder frequent, via doorlopende hellingen uit in een punt. In de loop van de 17e eeuw wordt de topgevel verrijkt met decoratie die aan lokale varianten van de renaissance- en barokstijlen ontleend zijn (gebogen lijnen, voluten, rechte of omgekeerde consoles). Het fronton wordt pas courant toegepast vanaf de jaren 1730–1740. oosterse vormen. Gebouw versierd met platen van verguld messing versierd met een motief van gedreven acanthusbladeren op een geciseleerdeBewerking van natuursteen waardoor een geribd oppervlak ontstaat. achtergrond.

Interieur in gevernist hout, sober versierd met messingplaten en met een caissonplafond. De zijtribunes zijn toegankelijk via twee trappen die met een loopbrug met elkaar zijn verbonden. Enkele kleine vertrekken op de verdieping zijn thans als vitrine ingericht. De tegelvloer wordt afgeboord door elegante gietijzerenHard, bros en niet smeedbaar ijzer; gegoten in herbruikbare mallen; meestal gebruikt voor de borstwering van balkons. verwarmingsroosters met motieven van vogels en rolwerkOrnament in de vorm van in- en uitzwenkende, bandvormige krullen.. Identieke roosters, maar in messing, in de galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. en op de benedenverdieping van de toren. Elektrische lichten in de vorm van planten (Eugène Soleau).


(B) De overdekte galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden.:

Overdekte L-vormige houten galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. die naar de toren leidt, weelderig versierd met fijn gebeeldhouwde panelen1. Dunne (houten) plaat, gevat in een omlijsting van stijlen en regels van deuren, lambriseringen en plafonds; - 2. Gevelversiering in de vorm van een in- (spiegel) of uitspringende (paneel) rechthoekige omlijsting.. Dak gespreid over negen traveeënVerticale geleding van een gevel, bepaald door afstand tussen twee opeenvolgende steunpunten (vb. muurdammen, zuilen, ...).
De eerste twee traparmen leiden naar een tussenbordes, gevolgd door een op 45° gebogen galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. boven een lange rij treden die door een tweede bordes1. Verhoogd platform vóór de ingang van een gebouw, bereikbaar via een aantal treden; - 2. Vloertje, boven aan of midden in een trap. wordt onderbroken. Rijk japoniserend decor met art-nouveau-inspiratie. GalerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. versierd met glas-in-loodramen in blauwe en groene tinten (van de hand van de Parijse glasschilder en decorateur Jacques Galland), waarvan het thema is geïnspireerd op krijgshaftige 19e-eeuwse Japanse prenten (de geschiedenis van de Taira- en Minamoto-clans). Geschilderde friesHorizontale band om een muurvlak in te delen of aan de bovenzijde te begrenzen; al dan niet beschilderd of versierd (terracotta, sgrafitto, cementtegels…). met een voorstelling van taferelen uit het dagelijkse leven, kopieën van 18e- en 19e-eeuwse Japanse prenten (Jacques Galland). Plafonds samengesteld uit panelen1. Dunne (houten) plaat, gevat in een omlijsting van stijlen en regels van deuren, lambriseringen en plafonds; - 2. Gevelversiering in de vorm van een in- (spiegel) of uitspringende (paneel) rechthoekige omlijsting. met monochrome geometrische motieven of bekleed met beschilderd doek bevestigd op een houten drager met roedenDunne houten of metalen staaf in een kozijn waarin glasruiten worden bevestigd.. Verlichting in art-nouveaustijl (A. Rollet, Parijs). Sloten in messing (genretaferelen, vergulde draken). OrnamentenNiet-zelfstandig sierelement om een voorwerp of gebouw op te luisteren. in koper bekleed met bladgoud.

(C) De toren of pseudopagode:

In het middendeel van het paviljoen, strikt symmetrische compositieTypische gevelopstand bestaande uit drie gelijke traveeën; in Brussel komt dit geveltype vaak voor met drie bouwlagen volgens verkleinende ordonnantie; de centrale travee wordt in vele gevallen rijker uitgewerkt en benadrukt door haar licht te laten uitspringen en/of door één of meerdere balkons; het grondplan bestaat over het algemeen uit een aaneenschakeling van kamers. die rechtstreeks uitgeeft op de eetzaal van een restaurant, waartegen aan de zijkant twee kleine aparte achthoekige salons zijn aangebouwd. SokkelHoge plint van een gevel; fungeert als voetstuk in ordonnantie van de gevel. in onregelmatig gekapte hardsteen.

Paviljoen met twee bouwlagen. Centrale toegang achter een door twee stenen leeuwen geflankeerd bordes1. Verhoogd platform vóór de ingang van een gebouw, bereikbaar via een aantal treden; - 2. Vloertje, boven aan of midden in een trap. dat naar drie beglaasde deuren met luiken en twee zijdeuren met de dienstingangen leidt. Vier houten zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. waarop in laagreliëf opgerolde draken zijn afgebeeld. Uitspringende verdieping met drie muuropeningen achter balkons die de drieledige indeling van de benedenverdieping overnemen, en vier masten in het verlengde van de zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. op de benedenverdieping. Chinees opschrift op de drie lateienBalkvormig element van hout, steen, beton of metaal dat een muuropening overspant en bovenliggend metselwerk steunt. van de venstersLicht- en/of luchtopening in een muur. (“Dat roem en gunstige voortekenen dit paleis eeuwig van het grootste geluk mogen verzekeren”).

Aan weerszijden van dit centrale gedeelte bevinden zich de twee achthoekige volumes van de aparte salons tegen de beide smalle zijkanten; hun volume wijkt terug achter overdekte terrassen, waarop rondom zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. staan die het dak dragen.

De zijgevels worden verlengd door een inspringende galerijOverdekte gang, aan één of beide zijden geritmeerd door zuilen, kolommen of pijlers, bogengang genoemd indien geritmeerd door arcaden. die over twee bouwlagen ruim van glas is voorzien, en vervolgens door een volume dat een zeshoekig halftorentje vormt. Torentjes in rode baksteen met lijsten in witsteen, elk bekroond door een piramidevormig dak met opgetrokken hoeken.

Overvloedige versiering op de gevels en het dak: houtwerk versierd met in laagreliëf gebeitelde motieven, bekleed met goud en rode en zwarte lak, afstekend tegen de uit vierkanten samengestelde panelen1. Dunne (houten) plaat, gevat in een omlijsting van stijlen en regels van deuren, lambriseringen en plafonds; - 2. Gevelversiering in de vorm van een in- (spiegel) of uitspringende (paneel) rechthoekige omlijsting. in jadekleurige glaspasta. Elke lateiBalkvormig element van hout, steen, beton of metaal dat een muuropening overspant en bovenliggend metselwerk steunt. is verfraaid met een gebeeldhouwd laagreliëf. De deuren met glas en luiken hebben opgelegde bronzen versieringen en een omkadering in gelakt glas. Alle borstweringen1. Verhoogd gedeelte van een vestingsmuur waarachter men veilig kan lopen; - 2. Muurtje of hekwerk (balkon, terras); - 3. Deel van een muur tussen vloer en onderzijde van een venster; - 4. Verhoging van de buitenmuren van een huis boven de zolderbalken waarop een muurplaat rust. zijn van hout gemaakt.

De achtergevel, in rode baksteen en met hardstenen lijstwerk, vangt de helling van het terrein op en heeft drie bouwlagen. De aanblik is soberder, want de gevel vormt de overgang naar het achterliggende gebouw (stallingen en koetshuizen), eveneens in rode baksteen met witstenen elementen. Op de benedenverdieping zijn er drie rondbogige muuropeningen, op de eerste verdieping wisselen kleine en grote rechthoekige muuropeningen elkaar af, en de hoogste bouwlaag, met achteraan een groot terras, heeft twee zijdeuren en een centrale driedelige muuropening.

De complexe tekening van het dak is typerend voor de Zuid-Chinese architectuur. Het Shanghainese houtwerk dat de achtergevel, de zijgevels en de kiosk siert, is een weelderige mix van uiteenlopende Chinese stijlenVerticale zijden van een opening waarop een boog of latei rust.. Talrijke bouwkundige elementen werden besteld en speciaal vervaardigd in Shanghai.


Interieur. De grote U-vormige eetzaal van het restaurant neemt de hele benedenverdieping in. Elegante interieurdecoratie in art-nouveaustijl met invloed van de rococoVan ca. 1730 tot 1775. Rococo (ca. 1730–1775) is een stijl afkomstig uit Frankrijk, ook wel bekend als de Lodewijk XV-stijl. In de Oostenrijkse Nederlanden valt deze periode grotendeels samen met het bewind van Maria-Theresia (1740–1780). De rococostijl is decoratief, elegant en verfijnd, vooral toegepast in meubels en interieur, maar ook in architectuur. Ze vloeit voort uit de barok, maar is minder monumentaal: losser, levendiger en met een sterke voorkeur voor fantasie, bewegelijkheid en asymmetrische lijnen. De naam ‘rococo’ verwijst naar de rocaille, het asymmetrische schelpmotief dat vaak als decoratie wordt gebruikt. Kenmerkend zijn gevels in natuursteen of bepleisterd met frivole, gebogen of grillige vormen, zoals golvende, convexe of concave lijnen. Natuurlijke motieven zoals schelpen, bloemranken, palmetten, krullende acanthusbladeren en soms mascarons komen veelvuldig voor. In de rocaille zijn C- en S-krulvormen prominent aanwezig, wat het typische zwierige effect geeft. De vensters zijn meestal hoog, met houten schrijnwerk en roeden die kleine vierkantjes vormen. In Brussel werd de stijl vaak toegepast door bestaande woningen op het gelijkvloers aan te passen met hardstenen deuromlijstingen of volledige winkelpuien in rococo. Ook lieten aristocratische families hun woningen verbouwen tot herenhuizen in deze elegante stijl. en verwijzingen naar India en het classicismeVan 1775 tot jaren 1840. Het neoclassicisme – voor interieur ook Lodewijk XVI-stijl genoemd, naar Lodewijk XVI – ontstaat in Frankrijk in de tweede helft van de 18e eeuw en verspreidt zich snel over Europa. In Brussel bestrijkt de stijl hoofdzakelijk de periode 1775 tot de jaren 1840, al blijft zij tot aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog opduiken. In het Vlaamse landsgedeelte wordt doorgaans een onderscheid gemaakt tussen het 18e-eeuwse classicisme (ontstaan tijdens het Ancien Régime) en het neoclassicisme van de vroege 19e eeuw, dat hier geleidelijk uit voortvloeit. Na de Franse Revolutie en tijdens de Franse en Nederlandse periode evolueert de samenleving naar een burgerlijke maatschappij, wat zich vertaalt in een aangepaste architectuur en een nieuw cliënteel. Typologisch evolueert de bebouwing van 18e-eeuwse huizen met twee à drie bouwlagen (waarbij de derde vaak een mezzanine is) naar 19e-eeuwse gevels met drie à vier volwaardige niveaus. Naast grootschalige stadsuitbreidingen worden bestaande woningen regelmatig verbouwd tot classicistische herenhuizen met een nieuwe, symmetrische lijstgevel. Deze gevels beantwoorden aan de proportieregels van de antieke bouwkunst en functioneren soms als schermgevel, los van de achterliggende structuur. Het neoclassicisme vindt zijn theoretische basis in een hernieuwde belangstelling voor de Griekse en Romeinse oudheid, gestimuleerd door de opgravingen in Pompeï en Herculaneum en door de culturele praktijk van de Grand Tour. Onder invloed van de Verlichting streeft men naar harmonie, eenvoud, rationaliteit en een sobere ornamentiek, als reactie op barok en rococo. De stijl is meer dan een vormentaal: zij gaat gepaard met een rationele herinrichting van de stad (embellissement), waarbij esthetische, hygiënische en praktische aspecten samenkomen. Rechte straten, perspectieven en uniforme gevelwanden bepalen het stadsbeeld. In Brussel leidt dit tot een doorgedreven uniformisering van bepleisterde en beschilderde gevels. Vanaf 1812 worden enkel lichte tinten toegestaan; vanaf 1818 verplicht de stad de zogenaamde pierre-de-france-kleur, wat bijdraagt tot het beeld van de 19e-eeuwse “witte” stad. Kenmerkend is de bepleisterde en beschilderde lijstgevel, vaak wit of licht gekleurd, soms gecombineerd met hard- of witsteen. De compositie is strikt symmetrisch opgebouwd. Muuropeningen zijn meestal rechthoekig, soms steekboogvormig; rondbogen komen voor als accent, bijvoorbeeld in een toegangstravee. De gevel wordt horizontaal geleed door cordonlijsten en bekroond met een vooruitspringende kroonlijst, vaak voorzien van modillons en/of tandlijst. Samen met fries en architraaf vormt dit het klassiek geïnspireerde hoofdgestel. Decoratieve elementen – indien aanwezig – verwijzen naar de antieke vormentaal: pilasters, kolommen, frontons, trigliefen, medaillons, guirlandes of urnen. Toch zijn vele gevels, vooral in het begin van de 19e eeuw, opvallend sober. In prestigieuzere woningen verschijnt een balkon, aanvankelijk met smeedijzeren borstwering en vanaf het midden van de 19e eeuw steeds vaker in gietijzer. In Brussel wordt het neoclassicisme toegepast in zowel grootschalige stedenbouwkundige projecten als in particuliere woningbouw, publieke gebouwen en religieuze architectuur, en draagt het in sterke mate bij tot de coherentie en homogeniteit van het straatbeeld. Voorbeelden van dergelijke projecten zijn het Martelarenplein (het vroegere Sint-Michielsplein, 1774–1776), de Koningswijk (1774–1782), de Nieuwe Graanmarkt (1787), de omgeving van De Munt (1817–1822), het Barricadenplein (het vroegere Oranjeplein, 1825) en het Groot Godshuis met de omliggende wijk (1827), evenals de heraanleg van de omgeving van de vroegere stadspoorten. Naast gewone woningen en herenhuizen leent de stijl zich uitstekend voor monumentale en representatieve gebouwen, zoals publieke en religieuze instellingen, kastelen, paleizen en academies. In Brussel worden bovendien talrijke oudere dwarshuizen aangepast aan de nieuwe smaak: hun puntgevel wordt vervangen door een sobere, symmetrische lijstgevel. Ook in de omliggende dorpskernen blijkt het neoclassicisme bijzonder geschikt voor de oprichting of vernieuwing van bescheiden woningen, dankzij zijn heldere opbouw en ingetogen vormentaal.. Ze werd gedeeltelijk geïnspireerd door een Parijs werk, de “Salle de Fêtes” in de Rue de Babylone, uit 1896 (Alexandre Marcel). Aan weerszijden van de grote zaal herinneren een Delftse salon (faience) en een Saksische salon (kopieën van Meissenporselein) aan de porseleinkabinetten in de 18e-eeuwse traditie. Ter hoogte van de pendentieven van het gewelf van de plafonds: geschilderd decor rond het thema van de fabels van La Fontaine in de Delftse salon, en een verwijzing naar de geschilderde Grande Singerie op het plafond van het kasteel van Chantilly in de Saksische salon. Het oorspronkelijke meubilair van het restaurant is grotendeels bewaard (ronde tafels, banken, stoelen, rechthoekige tafels die later werden gebruikt voor het maken van vitrines).

Achter aan de grote zaal, twee “Chinese” Lodewijk XV-salons, gevolgd door een grote vestibule en een traphal met in het midden een vide gedecoreerd met een mooie gebogen smeedijzerenTaai, ‘kneedbaar’ ijzer dat ambachtelijk wordt ‘gesmeed’ (gehamerd bij hoge temperatuur) tot decoratieve bouwonderdelen als tuinhekken, borstweringen… trapleuning. Dubbele trap in carraramarmer en muren in imitatiewitsteen. Het rode en witte marmer van de basis van de dubbele trap wordt geïmiteerd op de gedrongen piramidevormige zuilenCilindervormig steunpunt; vaak voorzien van basis en kapiteel. De kleine en/of dunne variant ervan wordt colonnet genoemd. op de overloop van de verdieping, waarop de gewelven van het caissonplafond steunen.

Op de verdieping biedt de overloop toegang tot een centrale vide en twee zijgangen (zenitale daklantaarns) die toegang geven tot zes aparte salons: vier in Franse stijl (Lodewijk XV-stijl en directoirestijl rechts, Lodewijk XVI-stijl en empirestijlVan 1800 tot circa 1840. Empire (ca. 1800-1830) is een stijl afkomstig uit Frankrijk, genoemd naar het Eerste Keizerrijk (1804-1814/1815) onder Napoleon I. In Brussel werd deze stijl in de praktijk toegepast van circa 1800 tot ongeveer 1840. De stijl is afgeleid van het neoclassicisme en verrijkt met decoratieve elementen uit de Egyptische, Etruskische en Romeinse bouwkunst, evenals met symbolen van het keizerrijk. Kenmerkende motieven zijn onder meer lotuskapitelen, sfinxen, obelisken, meanderfriezen, adelaars, lauwerkransen, victoriefiguren, fasces, trofeeën, helmen en speren. In de empirestijl wordt de bel-étage vaak geaccentueerd door hoge rondboogvensters of soms door een serliana (ook wel palladiaans venster genoemd). De hogere vensters zorgen voor meer lichtinval; de verlaagde vensterbanken worden daarbij vaak voorzien van een ijzeren vensterleuning. In Brussel gaat het meestal om vrij sobere gevels, waarbij vooral de rondbogen worden benadrukt door een geprofileerde of omlijste afwerking. links) en twee in Chinese stijl. Aan het einde van de overlangse gang, grote Japanse salon waarvan de muren zijn behangen met borduurwerk uit Kyoto, onder een plafond van gedecoreerde caissons, met aan weerszijden twee eetkamers in “hindoestijl”, met muren bekleed met kasjmier en friezenHorizontale band om een muurvlak in te delen of aan de bovenzijde te begrenzen; al dan niet beschilderd of versierd (terracotta, sgrafitto, cementtegels…). in stucwerkModelleerbare, snel hardende massa van gips, kalk en zand; in gepolijste vorm ter vervanging van marmer. die Khmerdanseressen, voorstellen, en aan de uiteinden twee achthoekige salons met Chinees decor en meubilair die de verdieping op de achtergevel innemen.

De muren van de sanitaire ruimte zijn bekleed met tegels in art-nouveaustijl (Maison Helman, Brussel).

In het souterrainHoge kelder of half verzonken verdieping. bevinden zich de dienstvertrekken (kelders en stookplaats), waarvan sommige oorspronkelijk waren bestemd als keuken voor het restaurant (keukenlift).

Lager gelegen achter het Chinees Paviljoen, sober bijgebouw met stallingen en koetshuizen, in baksteen onder een zadeldakDak met twee hellende dakvlakken. met pannen. Het interieur is ingedeeld rond een grote centrale zaal met een hoog gebinte. De vloer werd gedeeltelijk verhoogd om twee onderscheiden parkeerzones aan te geven, een voor de paardenkoetsen, de andere voor de automobielen. Op deze zaal komen twee stallingen uit die in de vleugels zijn gevestigd, evenals twee tuigkamers en vertrekken voor het personeel. Op de verdieping, dienstvertrekken en hooizolders.


Het Chinees Paviljoen beschikt eveneens over een kleine kiosk (tuinprieel) op het gazon vooraan, waarvan de bouwkundige taal die van de benedenverdieping van het hoofdgebouw identiek overneemt.


De Tuin van de Japanse Toren

Langs de laan, tuin ontworpen door A. Marcel, ingehuldigd in 1905 en gerestaureerd in 1989. Voor zover bekend is dit de enige tuin met Japanse invloed in Brussel (hij zou de hoofdkenmerken overnemen van de Japanse kunst van de Kaiyushiki of wandeltuin).

Rechthoekige tuin (40 are) afgesloten door een in het rood geschilderde houten omheining aan de ene kant, en een hek in siersmeedwerk aan de andere kant, langs het bordes1. Verhoogd platform vóór de ingang van een gebouw, bereikbaar via een aantal treden; - 2. Vloertje, boven aan of midden in een trap. van het ingangspaviljoen aan de kant van de weg. Er groeien opmerkelijke bomen, waaronder het grootste exemplaar van de katsuraboom van het Gewest en diverse esdoorns in verschillende variëteiten. Paden vormen een circuit rond de toren en het paviljoen. Onder de elementen die in een klassieke Japanse tuin aanwezig zijn, vermelden we: de rotsen, het water, zowel bladverliezende (Yin) als groenblijvende (Yang) planten, en decoratieve elementen (stenen lantarens1. Bovenste, opengewerkte bekroning van een dakkoepel of toren; schrijlings op nok van een dak gelegen wordt het dakruiter genoemd. - 2. Lichtbron met glazen ruiten., houten brug).